Dag 1. Woensdag, 8 september 2010
Harmelen-Amsterdam-Istanbul
Eerste kennismaking met Istanbul.

Niet de broek oprollen, voordat je de zee ziet 

Al om 05.45 uur verschijnt taxi Middelweerd. Gisterenmorgen werden we gebeld met de vraag of de taxi wat eerder mocht komen. Geen bezwaar natuurlijk, of je nu thuis wacht of op de luchthaven.
Vr 06.30 uur worden we bij vertrekhal 2 afgezet. De bagage zijn we z kwijt. Gisteren in alle vroegte hebben we al elektronisch ingecheckt. Daardoor werden we verzekerd van een gewenste plaats aan het gangpad.
We hebben een paar boterhammen meegenomen. Thuis volstond koffie. Die boterhammen eten we vr de bagagecheck op, anders worden ze ter plekke geconfisceerd.

Een Boeing 737-900 van de KLM vertrekt met vertraging precies om 10.00 uur naar de luchthaven Atatrk in Istanbul. De vliegtijd bedraagt 2 uur en 50 minuten. In Istanbul is het n uur later dan in Nederland.
De verzorging aan boord is zoals we van de KLM gewend zijn. Dus prima verzorgd. We krijgen een bolletje met kaas en een bolletje met kalkoen en een wijntje. Wat later een butter choco chunk.
We vliegen op een gemiddelde hoogte van 11 km over Enschede, Duitsland, Boedapest en Sophia.

Vr de paspoortcontrole kopen we een visum.
Na de douane worden we opgewacht door een chauffeur die ons in 35 minuten met een van airco voorzien luxe busje naar
Hotel Fehmi Bey in de wijk Sultanahmet brengt. We rijden vlak langs de Zee van Marmara en langs de muur van het Topkapicomplex. De hypermoderne flats -allemaal voorzien van airco- staan in schril contrast met die van Moskou waar we vorige maand nog waren. We zijn bij het hotel om 15.15 uur.

In Hotel Fehmi Bey -Bey betekent gewoon meneer en Fehmi Bey was de vader van de huidige eigenaar- krijgen we een kamer toegewezen met een behoorlijk klein 2-persoonsbed. Dat is niet volgens onze papieren, want daarin staat duidelijk 2-npersoonsbedden. Geen enkel probleem. Of we even een kwartiertje op het dakterras willen wachten, dan wordt er een andere kamer voor ons in orde gemaakt.
Op het grote, zonovergoten dakterras -het is 28- hebben we een prachtig uitzicht naar voren op de Zee van Marmara en naar opzij op de Blauwe Moskee en de Bronzen Zuil. Naar achteren zien we nog de koepel en minaretten van de Aya Sophia en ook een stukje van de Egyptische obelisk.
Inderdaad na een kwartje krijgen we te horen dat de andere kamer op orde is. Onze bagage staat er al.

Zitje in Hotel Fehmi Bey

We gaan eerst op zoek naar een pinautomaat. Die vinden we aan de rand van het Hippodroom. Het is ongelooflijk druk op straat. Dat wordt niet zozeer veroorzaakt door toeristen als wel door de Turken zelf. We denken dat dat komt omdat ze uitgelaten zijn: de Ramadan loopt ten einde. Het exacte begin daarvan is afhankelijk van het verschijnen van de sikkel van de nieuwe maan. Dat is dit jaar op 10 september. Overmorgen dus. Het Suikerfeest begint op de dag ervoor bij zonsondergang. Het Suikerfeest, ook wel genoemd het kleine feest, is de uitbundigste gebeurtenis in het islamitisch jaar. Na 30 dagen overdag niet gegeten, gedronken, gerookt of gevreen te hebben wordt de traditionele Ramadan -Vastenmaand- afgesloten. Op de laatste dag van de Ramadan gaat vrijwel iedere moslim op de wereld naar een moskee voor het uitspreken van het feestgebed. Na het gebed omhelst men elkaar en kan het feest beginnen. Kinderen kussen de hand van hun ouders en brengen die naar hun voorhoofd. Het feest duurt vaak een dag of drie, want er wordt aan veel mensen gedacht of een bezoek gebracht; buren, familie, vrienden, arme mensen en ook de doden worden niet vergeten. Er wordt wel gezegd dat het motto van dit feest 'zoet eten, zoet praten' is. Die dagen geven dan ook de gelegenheid om ruzies of conflicten van de afgelopen tijd uit of goed te praten. Er mag weer overdag gegeten worden en dat wordt dan ook overvloedig gedaan: het lekkerste en zoetste eten -baklava!- wordt op tafel gezet.

Baklava

We gaan naar de Galata-brug. We lopen eerst langs het vroegere Hippodroom en vervolgens een flink stuk langs de muur van het Topkapi kwartier. Wat verder weg zien we Sirkeci Gari liggen, het eindstation van de vermaarde Orint Express, de meest mythische treinverbinding uit de Europese geschiedenis. Het wordt ons snel duidelijk dat ons hotel erg centraal is gelegen!

De Galata-brug is een brug over de Gouden Hoorn die de wijken Eminn in Europa en Galata in Azi met elkaar verbindt. Het is de langste basculebrug ter wereld met een totale lengte van 468 m en een breedte van 80 m. Hij is gebouwd op 24 pijlers. Het wegdek is 42 m breed, met 3 rijbanen en aan beide kanten een trottoir. Er is ook een tramverbinding over de brug. Op het onderste niveau van de brug bevinden zich veel (vis)restaurants.
Geert Mak verbleef hier in 2006 een flink aantal weken te midden van de straatverkopers: de theeschenker, de tapijtverkoper, de boekenhandelaar, de verkoper van inlegzooltjes, van sokken, van namaak parfum en de jongens die illegaal sigaretten aan de man brengen. De meesten zijn straatarm en kunnen nauwelijks het hoofd boven water houden. Ze leven bij de dag, bij het uur. De brug waar deze scharrelaars hun schamele inkomen proberen te verdienen, is een stad in een stad. Net als overal bestaat er een hirarchie, kent men solidariteit en afgunst, maar ook angst, verdriet en vreugde.
Lang vr de bouw van de brug waren er al plannen voor een brug: sultan Bayezid II liet Leonardo da Vinci een ontwerp maken, maar hij keurde dat af. Daarna probeerde hij tevergeefs Michelangelo voor het karwei in te huren. In 1836 werd verder naar het noorden de 1e permanente brug over de Gouden Hoorn gebouwd. De 1e brug op de plek van de Galata-brug werd gebouwd in 1845, in opdracht van de valide sultane -de belangrijkste vrouw uit de harem-, de moeder van sultan Abdlmecit. De brug werd vervangen door een 2e houten brug in 1863, en door een 3e brug in 1870. Later werd deze brug weggesleept om de brug uit 1836 landinwaarts te vervangen. Er werd een 4e brug gebouwd in 1912. Deze werd in 1992 door een brand ernstig beschadigd. De huidige brug werd in 1994 in gebruik genomen.
s Nachts tussen 02.00-04.00 uur gaat het beweegbare middendeel van de brug open voor de doorvaart van de schepen.

Aruna Caf op Galatabrug

Omdat het al tegen 16.30 uur loopt, gaan we wat eten. We doen dat bij Aruna Caf. Dat caf heeft uit hout gesneden meubelen. De ligging van het restaurant is best uniek: als je op het onderste brugniveau op het terras zit, zie je de vislijnen die vele vissers op het bovenste brugniveau in het water hebben geworpen. We kiezen voor lamb shish kebab en ayran, een drinkyoghurt met de smaak van karnemelk.
Daarna wandelen we nog een uurtje door het havengebied. We zoeken naar de plek waar de veerboot naar Eyp vertrekt en noteren het een en ander uit de dienstregeling. Het is onze bedoeling a.s. zaterdag naar die bedevaartplaats toe te gaan.
Onderweg naar het hotel komen we voorbij een han. Een han bood in vroeger tijden onderdak aan reizigers, hun dieren en hun handelswaar. Een han maakt gewoonlijk deel uit van een moskeecomplex en bestaat uit gebouwen met 2 of 3 verdiepingen rondom een binnenplaats, die toegankelijk is door een grote poort die 's avonds met een zware houten deur kan worden afgesloten.

Inmiddels is het al flink gaan schemeren. In de talloze winkeltjes is het licht aangegaan. Het schept een erg gezellige sfeer. Daaraan draagt zeker ook de temperatuur bij.
Terug in het hotel gaan we gelijk door naar het dakterras. Het zicht op de haven en de Zee van Marmara en ook op de Blauwe Moskee is ronduit schitterend.
Daar past een lekker biertje en sapje bij.
Ongemerkt wordt het toch nog laat.

Zicht op haven en Zee van Marmara

naar volgende dag