Stadswapen

De eerste sporen van civilisatie in de omgeving van Barcelona stammen uit de 7e eeuw v. Chr. Toen vestigden zich in dat gebied de Layetanos, een Iberisch volk. Omstreeks het jaar 230 v. Chr. bouwde de Carthaagse generaal Hamiclar Barça -de vader van Hannibal- in het gebied een nederzetting. In het jaar 218 v. Chr. werd die nederzetting door de Romeinen veroverd en kreeg van hen de naam "Julia Augusta Paterna Faventia Barcino". Barcino werd een militaire garnizoensplaats.
Na het verval van het Romeinse rijk werd Barcino in het jaar 415 bezet door de Visigothen, een Germaans volk. In 713 kwam Barcelona in handen van de Moren en in 801 werd de stad door Karel de Grote ingenomen. Onder het Frankische bewind kreeg Catalonië politieke onafhankelijkheid. Barcelona kwam tot bloei.
Door het huwelijk van de graaf van Barcelona met de troonopvolgster van Aragón werd Barcelona in 1137 onderdeel van het koninkrijk Aragón maar behield zijn zelfstandigheid en hoefde ook geen afstand te doen van eigen wetten en gebruiken. Door het samengaan van de 2 gebieden volgde voor Barcelona een gouden tijd. In het begin van de 14e eeuw was Barcelona een belangrijke stad met 50.00 inwoners. Het had sterke verdedigingsmuren, die alsmaar uitgebreid werden als er gebied bij kwam. Toch zette zich de neergang toen al in. In 1348 sloeg een verschrikkelijke pestepidemie toe. Vervolgens ging de kroon van Aragón begin 15e eeuw over naar een Castiliaans geslacht.
In de 16e en 17e eeuw waren er politieke spanningen en onrust in de stad. Catalonië werd bezet door Spanje. Er kwam een einde aan de onafhankelijkheid van heel Catalonië en voor Barcelona begon een grijze periode. Het Catalaans werd verboden en tot 1778 mochten de Catalanen geen handel drijven. Daarna werd Barcelona weer een belangrijk politiek, economisch en cultureel centrum. Deze periode staat ook wel bekend als de "wedergeboorte" van de stad. In 1833 werd Barcelona officieel de hoofdstad van de pas gevormde Barcelona provincie. De stad groeide vervolgens uit tot het centrum van de Catalaanse afscheidingsbeweging. Vanaf de 2e helft van de 19e eeuw kende Barcelona een explosieve groei. Het was de periode van de Renaixença met figuren als Gaudí en Guëll. Nieuwe wijken werden gebouwd en grote, brede, rechtlijnige lanen maakten van de stad een ideaal handelscentrum.

In 1936 kwam er een einde aan de groei van Barcelona door de Spaanse Burgeroorlog. Wel werd het de stad van de autonome Catalaanse regering. In 1939 werd Barcelona veroverd door de fascistische dictator Franco. Aan de autonomie van Barcelona en Catalonië werd een einde gemaakt. De Catalaanse taal en cultuur werden verboden en wie zich niet aan deze regels hield werd streng gestraft. Toen Franco in 1975 overleed stopte deze onderdrukking. Spanje kreeg weer een koning, Juan Carlos I, en Barcelona kon zich vrij ontwikkelen. In 1979 kreeg Catalonië opnieuw gedeeltelijke autonomie waarbij het Catalaans een officiële taal werd.

Columbus - vanuit gondel van kabelbaan

Tot aan het begin van de jaren '90 van de vorige eeuw waren krottenwijken in Barcelona heel gewoon. Ze waren ontstaan in de jaren '20, toen men vanuit alle delen van het land  naar de Catalaanse hoofdstad trok, op zoek naar werk en een beter leven. De daarop volgende tientallen jaren breidden de wijken zich verder uit. Zo lag aan zee één van de grootste krottenwijken van de stad  -Somorrostro- aan de grens van de visserswijk Barceloneta. In de jaren '80 werd stap voor stap begonnen met het afbreken van al die krottenwijken. Dat vloeide voort uit de campagne van de gemeente, Barcelona, Posa’t GuapaBarcelona, Maak Jezelf Mooi.

Parc Güell - plantenbakken

Een paar jaar later werd deze campagne gecombineerd met het verbeteringsplan gericht op de Olympische Spelen van 1992: achterstandswijken en grote stadspleinen kregen een opknapbeurt, er werden ringwegen aangelegd, het vliegveld werd uitgebreid en gemoderniseerd en er kwam een dorp voor sporters op de plaats van Somorrostro. Na de Spelen werden de woningen in dat dorp aan particulieren verkocht waardoor een moderne woonwijk ontstond en er kwam een nieuwe boulevard. Oude pakhuizen werden afgebroken om een royaal zicht over de havens te krijgen. Uiteindelijk keerde Barcelona niet meer zijn rug naar de zee, maar kéék naar de zee. Barcelona is nu een moderne stad en één van de belangrijkste culturele steden van de Europa.

Eeuwige vlam

Toen wij in april 2008 met Lena en Ipe 6 dagen in Barcelona waren, kregen té veel bezienswaardigheden té weinig of helemaal geen aandacht. Daarom gingen we er in 2009 weer naartoe. Die keer met z’n tweeën.
We boekten voor hetzelfde hotel, Hotel Oasis op Plaça de Palau, alleen niet voor een standaardkamer maar eentje van een klasse hoger, namelijk comfort. De keuze voor weer hetzelfde hotel was gebaseerd op de ligging vlakbij de haven en niet te ver van de Ramblas en de aanwezigheid van alle vormen van openbaar vervoer op zéér korte loopafstand.
We maakten de trip van 1 t/m 6 maart.

We bereidden ons voor aan de hand van:

   •     Park Güell Gaudí’s Utopie (Josep M. Carandell & Pere Vivas)
   •     De kerk van de Sagrada Família (Josep M. Carandell & Pere Vivas)
   •     De kathedraal van de zee (Ildefonso Falcones)
   •     De Gaudí Sleutel (E. Martin & A. Carranza)
   •     Gaudí in Manhattan (Carlos Ruiz Zafón)

We gebruikten de volgende reisgidsen:

   •     Wat & Hoe reisgids Barcelona
   •     Capitool Reisgids Barcelona & Catalonië
   •     100% Barcelona (mo' media)
   •     Barcelona doMINIcus - steden in kaart
   •     De schaduw van de wind - Stadsgids

 

De informatie op deze homepage is o.m. uit deze boeken afkomstig.

De Gaudí Sleutel De schaduw van de wind - Stadsgids