We kunnen terugkijken op een geslaagde reis. Arcadia-vertegenwoordigster Antoinette was er als ze nodig was en de lokale man Winston was er altijd.

Van het bewind hebben we op geen enkel wijze iets nadeligs gemerkt. OK, daar past men natuurlijk wel voor op.

De Birmaanse bevolking is op een voor ons indrukwekkende manier vriendelijk. Iedereen is even hulpvaardig en iedereen wil het je ook naar de zin maken. De Birmaan kan worden gekenschetst als arm. Toch zal hij je (bijna) nooit overvragen, hoewel je in zijn ogen erg rijk bent. Natuurlijk, afdingen hoort bij de zuidoost-Aziatische cultuur. Over dat soort overvragen gaat het hier dus niet.

Wij vonden het prettig om als het even kon te eten in wat kleinere zaakjes. Je steunt de mensen op die manier rechtstreeks. Erg aandoenlijk vonden wij in één zo’n klein zaakje het volgende voorval. Toeristen moet je als ze komen het eten een papieren servet geven. Maar die dingen zijn duur. Wat doe ja dan als Birmaan? Je splitst de 2 lagen van een toch al dunne servet en knipt elke laag in vieren. Dan heb je dus 8 servetjes.