Dag 2. Zaterdag, 17 juni 2017
Isle of Wight

Het eiland Wight -Isle of Wight- is een eiland en graafschap voor de zuidkust van Engeland, ter hoogte van Southampton. Het eiland ligt in het Kanaal en wordt van Engeland gescheiden door de zeestraat de Solent. De hoofdstad is Newport.

Het eiland, dat ongeveer 133.000 inwoners telt, meet zo'n 380 km2 en is daarmee het grootste eiland van Engeland. Het is ook bijna even groot als het Engelse graafschap Rutland. Rutland en Wight zijn -op 2 stadsdistricten met county-status na- de kleinste ceremoniële graafschappen van Engeland. Hun oppervlakte scheelt zo weinig dat bij vloed Wight het kleinste van de twee is maar bij eb Rutland.
Het landschap is gevarieerd en wordt gekenmerkt door een van oost naar west lopende kalksteenrug. Opvallend zijn The Needles, drie 30 m hoge krijttorens die vlak voor de westkust in zee staan. Aan de noordzijde van het eiland zijn verschillende zeearmen.
Het eiland heeft één van de kortste spoorwegverbindingen van Groot-Brittannië. De Island Line telt nog geen 14 km en de treinen zijn oude metrorijtuigen uit Londen, maar de dienstregeling wordt stipt gevolgd en is daarmee een bijzonderheid in het Britse spoorwegstelsel.

Het eiland werd in de vroege Middeleeuwen bezet door de Juten. Na de 7e eeuw kwam het in bezit van verschillende rijken (Wessex, Sussex, Denemarken). Hoewel het eiland in verhouding vrij dicht bij Normandië ligt, was bij de Normandische verovering van Engeland na 1066 het eiland het laatste gebied in Engeland dat uiteindelijk door Willem de Veroveraar werd ingenomen. Tijdens de Honderdjarige Oorlog plunderden in 1377 Franse troepen grote delen van het eiland.
Het eiland maakte oorspronkelijk deel uit van Hampshire, maar sinds 1890 vormt het een eigen graafschap (aanvankelijk alleen bestuurlijk, later ook ceremonieel). Sinds 1972 was het verdeeld over 2 districten: Medina (Newport, Ryde en Cowes, genoemd naar de gelijknamige rivier) en South Wight (de rest van het eiland). In 1995 werden die districten opgeheven, Wight werd toen een 'unitary authority'.

We staan om 06:45 uur op en ontbijten om 07:30 uur.
Het ontbijt is in buffetvorm en biedt een combinatie van  English en continental breakfast. Voor Toine scoort de black pudding -donkere gebakken bloedworst- uiteraard hoog.

Om 09:00 uur vertrekken we naar Portsmouth voor de overtocht naar het eiland Wight. Het is stralend weer.

Bij het binnenkomen van Portsmouth worden we op de M275 verwelkomd door de Trimast, de Sails of the South.

Even later zien we de 3 m hoge sculptuur van St John the Evangelist. Het anker misstaat in Portsmouth geenszins.

We horen van Martin dat de toenemende belangstelling voor Wight heeft geleid tot de beslissing grotere veerponten te gaan inzetten. Maar dat moest dan weer leiden tot aanpassing van de aankomst- en vertrekpieren. Die verbouwingsactiviteiten zorgen voor een (vaste) vertraging van 1 uur. Dat wil overigens niet zeggen dat je een uur later kunt inchecken.
Martin checkt in om 10:00 uur. Dat betekent dus dat we de veerpont van 11:00 uur kunnen nemen. De vaartijd van Portsmouth naar Fishbourne op het eiland Wight bedraagt een kleine 3 kwartier.

 Van Fishbourne naar Ryde is een kwestie van een paar minuten. We zien nogal wat huizen. Het valt op dat veel ervan een erker hebben.

We wandelen naar de hoofdstraat, de Union Street.

We lopen weer terug naar de boulevard bij de toegang tot de pier.

Om 13:15 uur gaan we door naar Shanklin.

Om 13:45 uur komen we aan in Shanklin. We krijgen er vrije tijd tot 15:15 uur.
We lopen er eerst wat rond. Je struikelt er als het ware over de restaurantjes.

In de tuin van de Vernon Cottage strijken we in de schaduw onder een afdakje neer.

Als we de theetuin verlaten moeten we ons door Ierse muzikanten en artiesten heen worstelen.

Op weg naar the Needles passeren we Bonchurch, een klein dorp gelegen op een stabiel gedeelte van een vroegere aardverschuiving. Het is één van de oudste nederzettingen op het eiland. Het was een populair, luxe vakantieoord in het Victoriaanse tijdperk, met vooraanstaande gasten als Charles Dickens, die verschillende hoofdstukken van 'David Copperfield' schreef tijdens zijn verblijf in het dorp. Bonchurch heeft maar liefst 2 kerken. Eén ervan, de St. Boniface Church, die dateert van 1847/48, kan Els fotograferen.

Aan de westzijde van het Isle of Wight ligt bij de Alum Bay een rotsformatie die met 3 ongeveer 30 m omhoog rijzende punten in zee uitloopt en zo de uiterste westpunt van het eiland vormt. Die 3 krijtrotspunten worden the Needles genoemd. Hun naam is afkomstig van een 4e punt die altijd in het midden heeft gestaan. Die punt had de vorm van een naald en werd ook wel Lot's Wife genoemd. Tijdens een storm in 1764 brak die punt echter af. Toch heeft men altijd aan de naam Needles voor de overblijvende rotsen die er helemaal niet naaldachtig uitzien vastgehouden en weet niemand meer beter.
Aan het eind van de Needles staat een vuurtoren uit 1859 gebouwd. Hij is inmiddels natuurlijk wel geautomatiseerd -in 1994- en functioneert dus 24/7.

We rijden naar the Needles langs de zee.

Om 16:20 uur bereiken we Alum Bay. We kunnen er rondkijken tot 17:00 uur.

Om 16:50 uur krijgen we de tip beslist even met de stoeltjeslift naar beneden te gaan. De daarna volgende tocht terug naar boven geeft een schitterend zicht op de prachtig gekleurde zandsteenrotsen. Qua tijd geeft het allemaal geen probleem: naar beneden duurt het tochtje 5 minuten en naar boven ook. Niet (even) uitstappen dus beneden, maar gewoon blijven zitten.

Om 15:15 uur vertrekken we naar Yarmouth voor de 40 minuten durende overtocht met de Wight Sky naar de havenstad Lymington in county Hampshire. We komen daar om 18:45 uur aan.
Yarmouth is een klein plaatsje aan de noordkust van Wight. De veerdienst, de havenfaciliteiten en de visserij zorgen voor werkgelegenheid. Er wonen slecht 800 mensen. Toch is het een stad, want Yarmouth kreeg in 1135 stadsrechten van de toenmalige heerser van Wight. Er zijn slechts 2 steden in Engeland die kleiner zijn dan Yarmouth.
Aan het einde van de Middeleeuwen werd Yarmouth regelmatig aangevallen door Franse troepen. Om Engeland en de inwoners van Wight te verdedigen tegen Franse invallen liet koning Hendrik VIII in 1547 bij de haven Yarmouth Castle bouwen. Met dit fort kon bovendien het scheepvaartverkeer op de Solent gecontroleerd worden.

Pas om 19:50 uur zijn we terug bij het hotel. We moeten direct aan tafel.
De karbonade en de kip laten we ons goed smaken. Het saladebuffet en de toetjes geven voldoende variatie om het ons beiden naar de zin te maken.

We tafelen niet lang na.

naar volgende dag