Dag 3. Zondag, 26 maart 2017
Bezoek aan Monaco

Het vorstendom Monaco is een dwergstaat aan de Middellandse Zee, dat verder aan de landzijde geheel wordt omsloten door Frankrijk. Monaco heeft een oppervlakte van 2,02 km² en is na Vaticaanstad het kleinste land ter wereld. Het telt 30.581 (2016) inwoners waardoor het de dichtstbevolkte onafhankelijke staat ter wereld is.
Monaco is ontstaan op 8 januari 1297. Hoewel Monaco aan landzijde geheel omsloten wordt door de Europese Unie, is het land er geen lid van. Het heeft wel de euro als munteenheid.
Het dwergstaatje staat internationaal bekend als een mondaine badplaats en belastingparadijs met een beroemd casino, beau monde en een jaarlijkse Grand Prix in het Formule 1-autoracen. Het heeft naast het nationale voetbalelftal ook een eigen voetbalclub, AS Monaco, die in de Franse competitie speelt.
In Monaco wonen meer buitenlanders dan Monegasken. Van de inwoners is 17% Monegask; 28% heeft de Franse nationaliteit en van de overige 55% is een belangrijk deel Italiaan.

De naam Monaco stamt af van het Griekse Monoikos, van μόνοικος ‘enkel huis’, van μόνος ‘alleen, enkel’ + οίκος ‘huis’. Phocaeërs stichtten er in de 6e eeuw v. Chr. een kolonie, die door Liguriërs werd bevolkt. De legende wil dat Hercules hier langs is gekomen en een tempel heeft opgericht.

Het huidige Monaco begon als kolonie van de Republiek Genua toen in 1215 een fort op de Rots van Monaco werd gebouwd. In 1297 nam François Grimaldi, vermomd als franciscaner monnik (monaco in het Italiaans, een toevalligheid), het fort in en sindsdien wordt het gebied bestuurd door het Huis Grimaldi. In de 14e eeuw namen ze ook de steden Menton en Roquebrune-Cap-Martin in. In 1848 verklaarden deze gebieden zich weer onafhankelijk. Uiteindelijk werden deze steden in 1861 overgedragen aan Frankrijk bij het Frans-Monegaskisch Verdrag.

Het onderscheid tussen de staat en de stad Monaco is zuiver theoretisch, omdat de staat slechts uit één stad bestaat die eveneens Monaco heet. Het is daarmee, net als Singapore en Vaticaanstad, een stadstaat. Tot 1954 bestond Monaco uit 3 gemeenten, maar in dat jaar ontstond een dispuut waarbij de regering ervan werd beschuldigd een verdeel-en-heerstactiek toe te passen tegenover de 3 gemeenten. De gemeenten werden prompt opgeheven en omgevormd tot 3 quartiers (wijken). Het bestuur werd gecentraliseerd. Na verloop van tijd werden nieuwe wijken gecreëerd, onder andere door het kunstmatig bijmaken van land in zee. Tegenwoordig zijn er al heel wat meer wijken.

De staat Monaco is een constitutionele monarchie met een prins als staatshoofd.
Het katholicisme is de officiële godsdienst van Monaco en de grondwet garandeert de vrijheid van godsdienst.
In Monte Carlo -een wijk en tevens voormalige gemeente van Monaco-, aan het Place du Casino ligt het Monte Carlo Casino, een van de meest beroemde en exclusieve casino's ter wereld. Aan ditzelfde plein ligt het dure Hotel de Paris met bijbehorend Café de Paris.

Monaco heeft geen leger. Wel een enorme politiemacht. Er is 1 politieman op elke 16 Monegasken.

We ontbijten om 07:30 uur.
Om 08:30 uur vertrekken we. Gids Paola is er dan ook al bij.
De zon schijnt.

Paola is niet op haar mondje gevallen. Ze is constant op een smeuïge manier aan het woord, geeft goede informatie en bespaart ons een veelheid aan jaartallen.

We gaan langs de kust over de Via Aurelia, dat is de Strada Statale 1 -de SS1-, naar Genua.

De Via Aurelia is een Romeinse weg in Italië. De weg werd in eerste instantie aangelegd door Aurelius Cotta in de 2e helft van de 3e eeuw v. Chr.. Hij liep van Rome naar Pisae, langs de Tyrreense kust. Vanaf Pisae werd hij door de Via Aemilia Scaura, door de stad Genua, verbonden met de Via Aemilia. In latere tijden werd hij verlengd door Augustus tot Arelate (Arles) in Gallia Narbonensis, onder de naam Via Julia Augusta. De totale lengte van de Via Aurelia, Via Aemilia Scaura en de Via Julia Augusta, die ook gezamenlijk bekendstonden onder de naam Via Aurelia, was toen 962 km (Rome-Arles).
Heden ten dage volgt de Strada Statale 1 voor een groot deel nog de route van de Romeinse Via Aurelia. De moderne Via Aurelia is op sommige plaatsen verbreed tot vierbaans-autoweg en gaat nu om een aantal steden heen in plaats van er dwars door heen.

We zien onderweg werkelijk heel veel kweekkassen voor bloemen (veel orchideeën) en planten (onder meer papegaaiplanten) en ook erg veel waterputten met een vaste bovenplaat -inclusief los mangatdeksel- die zijn uitgevoerd in machinaal getrild, gewapend beton. In die putten wordt regenwater opgevangen.

Menton is het eerste haventje dat we zien. En Monaco doemt ook al op.

We zijn snel in Monaco.

Van 09:15 uur tot 10:30 uur bezoeken we de Jardin Exotique. Gelukkig zijn we de eerste bus -die ook nog eens vlak bij de ingang kan worden geparkeerd-, dus de tuin is nog niet overvol bezoekers. De paden zijn vrij smal, met trapjes op en af, dus we kunnen onze ogen goed op de cactussen en de mediterrane planten gericht houden.
De exotische tuin -Jardin Exotique- van Monaco is een fabelachtig mooie volwassen exotische tuin die groeit langs de rand van een klif met uitzicht op de baai van Monaco. Niet alleen zie je honderden cactussen en mediterrane planten van een grootte die je zelden of nooit eerder hebben gezien, maar het uitzicht over Monaco en de Franse en Italiaanse Rivièra is gewoonweg verbluffend. De exotische tuin werd geopend in 1933, maar veel van de cactussen en vetplanten komen uit een verzameling uit 1895. De volwassenheid van de planten is dan ook een belangrijk kenmerk van deze tuin, die meer dan 1.000 soorten cactussen en vetplanten omvat.

Na het bezoek aan de Jardin Exotique rijden we naar de parkeergarage bij het Oceanisch Museum. Parkeerkosten: € 160,-. Via de roltrap, een lift en nog een roltrap komen we op het niveau van het museum.

We gaan er nog niet naar binnen maar wandelen eerst naar het Prinselijk Paleis.

We komen langs de villa's van de prinsessen Caroline en Stéphanie.

Caroline Louise Marguerite Grimaldi, Prinses van Hannover, Prinses van Monaco, is de oudste zuster van prins Albert van Monaco. Caroline werd in 1957 geboren als het eerste kind van Reinier III van Monaco en diens echtgenote prinses Grace. Ze werd Hare Doorluchtige Hoogheid Prinses Caroline van Monaco en kreeg de achternaam Grimaldi. Vanaf haar geboorte tot die van haar broer Albert was ze tevens kroonprinses van Monaco. Later kreeg ze ook nog een zusje, Stéphanie.
Sinds het overlijden van haar moeder in 1982 bij een auto-ongeluk trad Caroline veel op aan de zijde van haar vader.
Stéphanie Marie Elisabeth Grimaldi  is de 2e dochter van Reinier III van Monaco en prinses Gracia (voorheen Grace Kelly). Ze is de zuster van prinses Caroline en prins Albert II, de huidige vorst van Monaco

In het parkje vóór de 2 villa's staat de sculptuur Invitation van Kees Verkade. Zijn huwelijk met de dochter van de voormalige hofdame van prinses Gracia bracht Verkade in contact met het hof van Monaco, dat een belangrijke opdrachtgever zou worden.

We komen bij de Cathédrale Notre-Dame-Immaculée (kathedraal van Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen), ook bekend als de Cathédrale Saint-Nicolas. De kathedraal staat op de fundamenten van een oudere kerk uit 1251 die was gewijd aan Nicolaas van Myra. In 1874 stortte die kerk echter in waarna in 1875 werd besloten om de nieuwe kathedraal op de fundamenten van de ingestorte kerk te bouwen. De bouw van die nieuwe in Neoromaanse-Byzantijnse stijl gebouwde kathedraal werd in 1911 afgerond.
Op de hoeken van het dak van de kathedraal staan de beelden van de 4 evangelisten: leeuw (Marcus), stier (Lucas), mens (Mattheus) en arend (Johannes).
Hoogverheven op het front staat Saint-Nicolas afgebeeld
De kathedraal is tot 12:00 uur gesloten in verband met misvieringen. Het is immers zondag.

Langs het Tribunaal -Gerechtshof- lopen we naar het Prinselijk Paleis.

Het Prinselijk Paleis -het Palais Princier- is al sinds 1297 de persoonlijke residentie van het staatshoofd van Monaco en zijn familie. Het staat in de wijk Monaco-Ville en bevindt zich 60 m boven zeeniveau.
In 1191 werd op die plaats een Genuees fort gebouwd. maar daar is niets meer van over. Het huidige gebouw is in de loop der eeuwen door vele verschillende personen bewoond, met ieder zijn eigen smaak en wensen. Het paleis is dan ook meerdere malen verbouwd. Daardoor is het een mengeling van verschillende stijlen. Zo kent het gebouw invloeden uit de Barok en het Classicisme. Toch is nog steeds te zien dat het ooit een fort was.

Het paleis is toegankelijk voor toeristen. Maar helaas pas vanaf 2 april, dat is dus volgende week. Dan zijn o.a. de troonzaal en de kapel te bezichtigen.
In de zuidelijke vleugel is een museum gevestigd. Daar worden een sok en een zakdoek van Napoleon bewaard. Ook zijn er een aantal uniformen en zwaarden te zien uit dezelfde periode.
Elke dag wordt om 11:55 uur de wacht gewisseld. Dat duurt een minuut of tien.

Bij speciale gelegenheden wordt ook een parade van paleiswacht, politie en brandweer gehouden.
Net als bij Buckingham Palace in Londen wisselen de wachters op bijzondere wijze van plek en geven ze geen krimp als het publiek hun aandacht probeert te trekken.

Vóór het Prinselijk Paleis staat een beeld van Kees Verkade, Il Malizia. Het is het beeld van een monnik met onder zijn pij een zwaard. Kees Verkade kreeg de opdracht voor dit beeld in 1997 in verband met de herdenking dat Monaco 700 jaar werd geregeerd door de familie Grimaldi. Il Malizia of De Sluwe was de bijnaam van Francesco Grimaldi, de stichter van het prinsdom.

Even verder op het plein staat een monument ter herinnering aan het 25-jarig regeringsjubileum van prins Albert I in 1914.

Tegenover het paleis staat een mooi gebouw.

Vanaf het plein voor het Prinselijk Paleis hebben we een mooi zicht op water en boten.

We eten een broodje.

Daarna lopen we terug naar de kathedraal want die moet nu toegankelijk zijn. Het is 13:30 uur.
 

In de kathedraal, achter het altaar, ligt een aantal leden van de koninklijke Grimaldi familie begraven, waaronder Reinier III, de vader van de huidige vorst van Monaco, Prins Albert, en prinses Grace Kelly, moeder van prins Albert, die op 52-jarige leeftijd overleed ten gevolge van een auto-ongeluk.

Het is tijd om ons te verzamelen voor de ingang van Oceanisch Museum.
Het is daar 13:30 uur.

We gaan er door het parkje naartoe. Behalve de sculptuur Invitation van Kees Verkade staat daarin nog een andere sculptuur: Le Carrefour -Kruispunt- de la Vie.

Vóór de ingang van het museum staat de eerste duikboot ter wereld. Naast het gebouw staat een inktvis.

Het 85 m hoge Musée Océanografique de Monaco -de bouw duurde 11 jaar- is veel meer dan een grote verzameling aquaria. Het monumentale museum is een oud wetenschapsgebouw en staat op de 792 m boven de Middellandse Zee uitstekende Le Rocher -De Rots-, het schiereiland dat nu het district Monaco-Ville vormt. Het bestond in 2010 100 jaar. De beroemde oceanograaf Jacques-Yves Cousteau was van 1957-1988 directeur. Van hem was ook de duikboot die voor het museum is geplaatst.
Over 2 benedenverdiepingen, de begane grond, een bovenverdieping en het dakterras van het architectonisch opmerkelijke gebouw, treden bezoekers vooral in de voetsporen van de prins-geleerde Albert, oprichter van het museum (dat werd bekostigd met casino-opbrengsten) en pionier van de moderne oceanografie. De 2 benedenverdiepingen van het grote, statige gebouw zijn ingericht met meer dan 90 aquaria, het grootste is maar liefst 400 m³. Er zijn verschillende soorten koraal, vissen en andere zeedieren zoals zeesterren, zeepaardjes, kwallen, kreeften, haaien en inktvissen uit de hele wereld te zien. Daarnaast zijn er op de 1e verdieping complete skeletten van grote zeezoogdieren, waaronder walvissen, tentoongesteld en ook duikapparatuur.
Er is meer dan voldoende te zien! We kunnen het dakterras met de lift bereiken en het uitzicht over zee is prachtig.
Het Musée Océanographique de Monaco  is onderdeel van het Océanografisch instituut. De regerend prins is automatisch ere-voorzitter van het instituut.

Het museum combineert kunst en wetenschap. De beste voorbeelden van deze fusie: de kwal kroonluchter, de 4 ‘radiolarium’ lampen en de fresco's op basis van tekeningen van Ernst Haeckel, Duits bioloog, filosoof en vrijdenker.

Om 15:15 uur maken we een rondrit door de stad met een (toeristen)treintje. Onze ervaringen daarmee zijn niet zo daverend. We moeten er dus lang over nadenken. Chauffeur Henk en gids Paola trekken ons uiteindelijk over de streep. We zouden toch veel bezienswaardigheden missen.

Om 16:20 uur lopen we weer richting bus en vandaar gaat het naar Hotel Iva.

De haven van Monaco strekt zich uit over bijna de volledige lengte van het prinsdom. De haven is opgedeeld in 2 kades die van elkaar worden gescheiden door Monaco-Ville. Fontvieille is het deel dat in het zuiden ligt. Port Hercule is het deel in het noorden ligt. In Port Hercule liggen ’s werelds meest exclusieve jachten. Er kunnen ook grote cruiseschepen aanmeren.

Het liggeld voor de haven van Monte Carlo -zeker voor de 20 superjachtplaatsen waar de meest luxueuze jachten kunnen aanmeren- wordt vaak genoemd als het hoogste ter wereld. De jachthaven is dan ook een favoriete aanlegplaats van de rijken en welgestelden der aarde. Overigens wordt deze haven al genoemd in de analen van de Romeinen, al zijn niet alle geleerden het er over eens dat Monaco ook de daadwerkelijke plek is. In 43 v. Chr. zou Ceasar hier zijn vloot hebben verzameld om Pompeii aan te vallen. Tegenwoordig is het in ieder geval een jachthaven waar je je ogen uit kijkt.

In de bus nemen we een wijntje, genieten van het uitzicht en zijn rond 18:30 uur weer in Diano Marina .

In het hotel frissen we ons op, kleden ons om en nemen een biertje.
Het diner is weer om 19:30 uur. Er wordt een dringend beroep op de aanwezigen gedaan het saladebuffet niet te plunderen. Datgene wat er staat is namelijk voor de hele groep. We vinden het goed dat dat wordt gezegd, want gisterenavond schoot er voor ons tweeën nog slechts wat restjes over.
We geven weer aan wat we morgenavond graag willen eten.

We tafelen lang na.

naar volgende dag