Dag 11. Dinsdag, 2 januari 2018.
Terugreis

We rijden in 2 dagen naar huis. Dit is de 1e dag. We overnachten in het Mercure Hotel Stuttgart Sindelfingen an der Messe.

Sindelfingen ligt ongeveer 16 km ten zuidwesten van Stuttgart en is voornamelijk bekend vanwege de auto-industrie, met name van DaimlerChrysler en Smart. Sindelfingen kan terugzien op een lange geschiedenis, die teruggaat tot de Neolithische periode. Vanaf de 1e-3e eeuw zijn er sporen van een Romeinse nederzetting, die zich uitstrekte onder de Goldberg. Na de verdrijving van de Romeinen vestigden zich in Sindelfingen Alemanni. In 1263 werd de stad opgericht.
Het oudste gebouw in Sindelfingen is de Romaanse Sint-Maartenskerk. Gebouwd in de 11e en 12e eeuw, werd de kerk het centrum van een belangrijk en welvarend heilig klooster.

We staan om 06:15 uur op en zitten om 07:00 uur aan het ontbijt.

We vertrekken om 08:00 uur. We hebben iets meer dan 700 km voor de boeg.

Om 09:40 uur rijden we voorbij Verona.

Om even over 10:00 uur zien we langs de A22 het fort San Marco liggen.

Om 10:20 uur rijden we onderlangs Castello di Avio ook wel Castello di Sabbionara genoemd uit de 11e eeuw.

Sneeuw en mist(flarden) gaan ons vergezellen.

 Van 10:35-10:55 uur pauzeren we bij Q8 tankstation Hermes West

Het verkeer wordt drukker, het landschap ruiger.
We komen in de Dolomieten en veel Italianen gaan naar de bergen om er te skiën.

Het landschap krijgt steeds meer een winters uiterlijk.

Om 12:35 uur gaan we aan de voet van de Brennerpas bij Sterzing de tolweg op.

Direct na de grens met Oostenrijk hebben we tegenover Outlet Center Brenner bij Autobahnrestaurant Rosenberger Brenner bij Gries am Brenner een pauze van 12:45-13:35 uur.
De Italiaanse A22 is de Oostenrijkse A13 geworden.

Om 13:55 uur

Om 14:00 uur rijden we over de Europabrug. Die heeft een uitzwaai van maar liefst 20 cm.
De Europabrücke of Europabrug maakt deel uit van de Brennerautobahn A13. De brug is 777 m lang en heeft een spanwijdte van 657 m over het Wipptal ten zuiden van Innsbruck. De brug is 190 m hoog en was tot de voltooiing van het Viaduct van Millau in 2004 de hoogste van Europa.
In 1960 startten de bouwwerken en op 17 november 1963 ging de brug open voor het verkeer. De Europabrücke rust op 5 pilaren van gewapend beton, waarvan de middelste een lengte van 146,5 m heeft.

Bij Innsbruck zien we nog net de olympische schans.
De schans werd in 1927 gebouwd en in 2001 grondig vernieuwd. De wereldkampioenschappen noords skiën 1933 vonden hier plaats, net als het WK 1985. De derde wedstrijd van het Vierschansentoernooi wordt traditioneel gesprongen op de Bergiselschans.
Daarnaast was de Bergiselschans ook al tweemaal de olympische schans: op de Olympische Winterspelen van 1964 werd de wedstrijd op de 120m-schans gewonnen door de Noor Toralf Engan. In 1976 werd de Oostenrijker Karl Schnabl olympisch kampioen op de Bergiselschans.

Fons stelt voor de route over de Fernpaβ te nemen. Nou ja, voorstellen? Hij zegt gewoon dat we dat doen.
Het lijkt geen verkeerde keuze. Er ligt hoe hoger we komen steeds meer sneeuw. Op een gegeven moment gaat het ook nog sneeuwen. Maar als zo vaak gaat het dan niet goed. Ook hier. Om 15:00 uur leidt een ongeluk tot een immense file. Dat betekent ruim 2,5 uur oponthoud. En dat met nog 270 km voor de boeg, waarvoor we volgens Fons nog 4 uur nodig zullen hebben.

Om 16:30 uur kiest Fons voor de Mieminger Straße.
De Mieminger Straße loopt over een lengte van 35,4 km van Telfs over het Mieminger Plateau en de Holzleithensattel naar Nassereith, waar de weg aansluit op de B 179. De weg loopt vervolgens via Tarrenz verder naar Imst.
Door Imst rijden we vervolgens naar de A12.

Om 17:15 uur rijden we op de S16 de Arlbergtunnel in.
De Arlberg Straßentunnel is een 13.976 m lange verkeerstunnel en is daarmee de langste stratentunnel in Oostenrijk. De bouw begon op 5 juli 1974, de doorbraak onder het Arlberggebied door werd bereikt op 9 oktober 1977 en op 1 december 1978 werd de tunnel, bestaande uit één buis, vrijgegeven voor het verkeer.

Om 18:10 uur krijgen we langs de A14 bij Shell station Rosenberger Tankstelle een plaspauze.

We gaan verder over de A14 naar Hohenems en van daar richting Reutte waar we de grens met Duitsland passeren. Het is dan 18:35 uur.

De A7 wordt rond de klok van 20:00 uur de A8.

Pas om 21:00 uur zijn we bij Mercure Hotel Stuttgart Sindelfingen an der Messe. We hebben er dan uiteindelijk 802 km opzitten.

We krijgen een prima kamer op de 6e etage. Die hoogte geeft niets, want er zijn 2 grote, snelle liften.

Als we om 21:30 uur de eetzaal binnenkomen, blijkt al snel dat het keukenpersoneel niet met zo'n late aankomst van onze groep heeft rekening gehouden. Duidelijk is te merken dat het eten veel te lang heeft staan te pruttelen. Bovendien blijkt onze eetlust veel groter dan verwacht. Er moet steeds van alle gerechten worden 'bijgemaakt'. En dat maakt mensen ongeduldig.
Maar uiteindelijk komt iedereen toch wel aan zijn of haar trekken en daarna in de bar is iedereen toch weer in een goede stemming.

Zin om nog even de stad in te gaan heeft -uiteraard- niemand meer.

naar laatste dag