Dag 9. Donderdag 9 mei 2013
Boekarest en terugvlucht
Aantal km's: 56

We hebben de hele morgen ter vrije beschikking. Om 12.30 uur vertrekken we van het hotel om de stadstour af te maken die we gisteren voortijdig moesten beëindigen omdat het anders te laat zou worden voor het diner. Daarna gaan we naar we naar het Parlementspaleis waar we om 13.30 uur moeten zijn voor een tevoren verplicht besproken groepsrondleiding. Na afloop daarvan gaan we rechtstreeks naar de luchthaven, waar onze thuisvlucht om 17.25 uur aanvangt.

Om 08.45, direct na het ontbijt, gaan we op pad. We willen graag naar het Plein van de Revolutie, Piaţa Revolutiei. We kwamen daar gisteren tijdens de stadstour langs, maar George moest met zijn bus met het verkeer mee en dat ging ons eigenlijk te snel om deze toch historische plek goed te kunnen bekijken. Hotel Central ligt er gelukkig niet ver vandaan.
We lopen over de Elisabeta Boulevard eerst naar Grand Hotel du Boulevard. Het werd op het kruispunt met de Calea Victoriei gebouwd tussen 1867 en 1871 en was het grootste en modernste hotel van de stad. Het had 82 kamers, 11 appartementen, een Frans restaurant, een brasserie en feestzalen. Het was het eerste hotel van Boekarest met stromend water op de kamers. Het eerste verkeerslicht van Boekarest werd in 1929 geïnstalleerd in de voorkant van het hotel. Later werd het midden boven het kruispunt gehangen.

Langs de Militaire Academie lopen we de Calea Victoriei op. De Roemeense strijdkrachten bestaan uit een landmacht, een marine en een luchtmacht. De krijgsmacht van Roemenië telde anno 2010 bijna 60.000 manschappen. Sinds de val van het communisme zijn de strijdkrachten grondig hervormd, afgeslankt en gemoderniseerd. Roemenië werd in 2004 lid van de NAVO, waarbij het leger zich aanpaste aan de NAVO-standaarden. Roemenië steunde de Irakoorlog die in 2003 begon en had er op het piekmoment 730 manschappen. In 2009 werden de laatsten teruggetrokken. Ook was Roemenië betrokken bij de oorlog in Afghanistan, waar het land tot 1.800 man naartoe heeft gezonden.

Op de Calea Victoriei zien we slecht en goed onderhouden panden. Maar ze worden allemaal ontsierd door compressorunits van de airco's. Misschien mag de Calea Victoriei zich de charmantste straat van de stad Boekarest noemen, maar het is in elk geval de oudste straat van de stad.

We komen bij de Biserica Kretzulescu. Vlakbij de andere historische gebouwen op Piaţa Revolutiei werd deze kleine bakstenen orthodoxe kerk in 1722 in de Brâncovenische stijl gebouwd door kanselier Iordache Kretzulescu en zijn vrouw Safta, dochter van Constantin Brâncoveanu. De fresco’s binnenin de kerk zijn van de beroemde Roemeense 19e-eeuwse schilder Gheorghe Tattarescu en zijn geschilderd in 1859/60. In het plantsoen naast de kerk staat de bronzen sculptuur Decembre '89.

Op en rond Piaţa Revolutiei vond de revolutie plaats waarbij het regime van Ceaușescu werd omvergeworpen. Vanaf het balkon van het gebouw van het voormalig Centraal Comité van de Roemeense Communistische Partij sprak Ceaușescu op 21 december 1989 een menigte toe die zich geleidelijk tegen hem richtte. Ceaușescu vluchtte per helikopter vanaf het dak -daar waar de vlag staat-, maar werd later gepakt en na een kort proces geëxecuteerd. Dit betekende meteen het einde van het communistisch regime.

Het Gedenkteken van de Wedergeboorte dat de strijd en de slachtoffers van de Roemeense Revolutie herdenkt, bestaat uit 4 onderdelen:

The Pyramid of Victory Omwille van zijn aparte vormgeving was het monument bij zijn inwijding in 2005 het onderwerp van controverse. Nu nog wordt het spottend wel eens ‘de aardappel op een stokje’ of ‘de olijf op een tandenstoker’ genoemd. Wat ons betreft: wij vonden de sculptuur aan de voet van The Pyramid wel erg mooi.

	The Reminiscence Wall Op plaquettes staan de namen van alle slachtoffers van de Revolutie gegraveerd
	The Victory Path Aan het einde van dit pad staat een sculptuur van een gebroken man

The Recollection Square

Aan het plein staan ook het Roemeense atheneum -gebouwd tussen 1885 en 1888; het is nu oncertgebouw-, het Senaatsgebouw waar Ceaușescu z'n laatste toespraak hield, het Koninklijk paleis waarin het Nationaal Kunstmuseum is gevestigd en het Hilton Hotel. Een groot ruiterstandbeeld van Carol I ontbreekt niet. Het staat vóór de Universiteitsbibliotheek uit 1893.

Het Hilton Hotel werd door de Franse architect Theophile Bradeau gebouwd als Athenee Palace. In 1937 werd het gerenoveerd en gemoderniseerd door architect Duiliu Marcu. Na uitgebreide bouwwerkzaamheden werd het huis heropend als Hilton Athenee Palace

We lopen nog een stukje verder, naar Piaţa Enescou. Enescou was een Roemeense componist, violist, pianist, dirigent en docent. We komen langs een wat vreemdsoortig gebouw. De begane grond is oud, de opbouw daarboven modern. Het oorspronkelijke gebouw blijkt dat van de Roemeense Securitate. Securitate was de benaming van de Roemeense geheime staatsveiligheidspolitie. De Securitate werd opgericht in 1948 na de communistische machtsovername in Roemenië.
Hoewel de Securitate al onder premier Gheorghiu-Dej een rol van betekenis speelde, groeide haar macht vooral onder zijn opvolger, Nicolae Ceaușescu. Ceaușescu maakte van de Securitate een goedbetaald elitekorps, dat -gepaaid met allerlei privileges- een soort persoonlijk leger werd van Ceaușescu. De buitenlandafdeling, de DIE, speelde een belangrijke rol voor de rekrutering van buitenlandse spionnen voor het regime (veelal in het buitenland verblijvende Roemenen).
De Securitate bleef Ceaușescu trouw tijdens de volksopstand van december 1989. Pas na de executie van Nicolae Ceaușescu en zijn vrouw Elena, legde de Securitate zijn wapens neer.
De Securitate werd daarna omgevormd tot een reguliere veiligheidsdienst.

Op Piaţa Enescou staat het Concertgebouw. In de voorhal, boven de deuren, staan 5 mozaïeken van evenzovele heersers.

We gaan terug richting hotel. We lopen weer over de Elisabeta Boulevard.

Vlak naast ons hotel is een leuk restaurant met terras: Casa Gorjanã. We zijn daar om 10.30 uur. We nemen eerst een cappuccino en daarna een Bulgaarse salade met getoast brood en een Ursus black. Er is vandaag geen gezamenlijke lunch en als we om 12.30 uur vertrekken moeten we iets gegeten hebben, want dat kan pas weer op het vliegveld.

Na de lunch gaan we naar onze kamer, pakken de koffers en brengen ze naar de lounge.
Om 12.30 uur beginnen we aan het nog resterende deel van onze stadstour. Net als gisteren gaat het eigenlijk veel te snel om alles goed te kunnen zien. Cristina wijst ons onafgebroken op bezienswaardigheden aan de linker en rechterkant van de wegen. Het is Els nauwelijks mogelijk te fotograferen.

We zijn blij dat we kunnen uitstappen bij de Biserica Patriarhiei, de Patriarchenkerk. Op een kleine heuvel boven de stad is in 1654/58 een klooster gebouwd dat later zetel werd van de metropolieten van de Orthodoxe Kerk van Roemenië. Het is een koepelkerk met 4 torens. De kathedraal werd opgericht door prins Constantin Serban. Het monumentale gebouw werd voltooid door prins Radu Leon in 1668. De klokkentoren werd gebouwd in 1698. Sinds 1922 wordt de kerk Patriarchenkerk genoemd. In een zilveren schrijn worden de overblijfselen van St. Dimitrie cel Nou, de patroonheilige van Boekarest, bewaard.

Om 13.30 uur zijn we bij het Parlementspaleis. Bij binnenkomst moeten we onze paspoorten inleveren, Fotokopieën worden niet geaccepteerd. Strenger nog dan op een vliegveld worden we gescand. Het Parlementspaleis -Roemeens: Palatul Parlamentului- is het grootste gebouw van Europa. Na het Pentagon en mogelijk het Potalapaleis is het waarschijnlijk het grootste gebouw ter wereld. Het neoklassieke gebouw is 270x240 m2 groot, 86 m hoog en 92 m diep. Het heeft 1.100 kamers, 2 ondergrondse parkeercentra, 12 normale verdiepingen en nog eens 4 ondergrondse verdiepingen. Sinds 1994 zetelt het parlement in het gebouw en wordt het deels verhuurd, onder meer voor congressen. Er komen per jaar meer dan 200.000 bezoekers.

De bedoeling was om in het gebouw de 4 grote staatsinstellingen te huisvesten. Toen het bewind van Ceaușescu in 1989 werd omvergeworpen was het ontwerp en de structuur van het Parlementspaleis voltooid. Maar veel van de geplande meubelen en extra versieringen werden niet meer geplaatst. De laatste 3 niveaus van de kelder zijn nooit voltooid en een grote klokkentoren, die de officiële Roemeense tijd zou hebben moeten laten zien, werd ook niet meer gebouwd.
De nieuwe leiders van Roemenië noemden het gebouw vaak het 'Huis van Ceaușescu' vanwege de in hun ogen overdreven luxe die de dictator zich toe-eigende. Dat in schril contrast met de armoede waarin in de wijken rond het paleis door gewone Roemenen werd geleefd.

We maken een uitgebreide rondgang door het paleis. Voor een bedrag van maar liefst 30 Lei mogen er foto's worden gemaakt. Het moet toch niet gekker worden! Slechts één reisgenoot trapt daar in.
We zien onder meer de Mensenrechtenzaal, met een kristallen lamp die -inclusief het metaal- 5 ton weegt, de Theaterzaal, de Perszaal en de Verdragzaal, waarin alle door Roemenië na de totstandkoming van het paleis gesloten verdragen werden getekend. De laatste zaal is 19 m hoog, heeft een oppervlakte van 2.200 m2 en biedt plaats aan 1.000 mensen.

We eindigen de rondleiding op de balustrade van de eerste verdieping. Het was daar dat Michael Jackson zich tot zijn fans richtte met de woorden: Hello Boedapest!

Het Parlementspaleis is gebouwd op een heuvel in opdracht van dictator Nicolae Ceaușescu. De bouw begon in 1984. Daarvoor waren 2 aanleidingen: in 1977 werd een deel van het centrum van Boekarest getroffen door een aardbeving én Ceaușescu wilde een paleis bouwen om bevriende staatshoofden te kunnen ontvangen. Voor de bouw van het paleis en de bijbehorende Boulevard van de Eenheid -Boulevard Unirii- werden een complete woonwijk, een stadion, kunsthistorische kerken, kloosters en synagogen afgebroken. De kloosterkerk Mihai Vodă werd 100 m verplaatst.
Alleen Roemeense materialen werden gebruikt voor de bouw van het gebouw: marmer, kersen- en walnoot lambriseringen, kristallen kroonluchters, op maat ontworpen, met de hand geweven tapijten, vloerbedekking en stoffen. Tijdens de bouw was nagenoeg de hele Roemeense economie daarop gericht. De complete productie van -voornamelijk roze- marmer in Roemenië was bestemd voor het paleis. De reden daarvan was dat Ceaușescu een tegenhanger van het Peleşpaleis in Sinaia wilde maken. Dát paleis werd tussen 1875 en 1883 door de eerste Roemeense koning Carol I met uitsluitend Duitse materialen gebouwd. Aan de bouw van het Parlementspaleis werkten 400 architecten mee en 20.000 arbeiders.

Alleen Roemeense materialen werden gebruikt voor de bouw van het gebouw: marmer, kersen en walnoot lambriseringen, kristallen kroonluchters, op maat ontworpen, met de hand geweven tapijten, vloerbedekking en stoffen.

De huidige naam van het gebouw is de 4e in zijn nog maar korte geschiedenis:

	Casa Republicii -Huis van de republiek-, de originele naam
	Casa Poporului -Huis van het volk-, de eerste nieuwe naam
	Palatul Parlamentului -Parlementspaleis-, de tweede nieuwe naam
	Palatul Poporului -Paleis van het volk-, de naam die Roemenen zelf gebruiken

Om 15.00 uur rijden we naar het vliegveld. We komen langs de Universiteit, zien een door Ceaușescu verordonneerde hoogbouw verstopt klein kerkje, passeren de plek waar de studenten in 1989 de boulevard met meubilair van hotels blokkeerden om de tanks tegen te houden en toen dat niet lukte zèlf voor de tanks gingen staan (en te vergeefs dachten dat die zouden stoppen) en komen ook vandaag weer langs de Arcul de Triumf.

Voor de vertrekhal nemen we afscheid van buschauffeur George. Reisleidster Cristina vergezelt ons naar het inchecken. Dat kan hier niet meer bij een balie, maar moet elektronisch gebeuren. Sommige reisgenoten hebben daar enige moeite mee.
Dan nemen we ook van Cristina afscheid. Zij blijft op het vliegveld om haar volgende groep op te vangen. Die wordt gebracht door het vliegtuig waarmee wij terug naar huis gaan.

Om 16.55 uur -een half uur vóór vertrek- kunnen we boarden. We vliegen weer met een Boeing 737-800.

De verzorging aan boord is op weg naar huis even goed als op de heenvlucht.

We krijgen een hot snack in de vorm van een pannenkoek gevuld met tomaat en zwarte olijf, rode en witte wijn, een chocoladecakeje en een pakje Tuc.

We landen om 19.10 uur, nemen afscheid van onze reisgenoten, stappen om 19.40 uur in de taxi en zijn om 20.20 uur thuis. In de regenmeter staat nauwelijks water. De tuin staat er prima bij. De onkruidverdelger die we vlak voordat we naar Roemenië vertrokken tussen de tegels gespoten hebben, heeft zijn werk goed gedaan.

Het was een vakantie waarnaar we met plezier terugkijken.