Dag 20. Woensdag, 25 oktober 2000
Dali

Wake up om 06:45uur.
Om 07:30 uur ontbijten we weer in het Tibet Café. Om 08.30 zijn we terug in het hotel.
Om 08:45 uur vertrekken we per bus naar het Erhai‑meer.

Er Hai of Erhai is een meer in de Chinese provincie Yunnan. Het ligt in de hooggelegen, brede, van noord naar zuid lopende Erhaivallei. Erhai is omringd door de bergen van de Diancang Shan in het westen en andere bergruggen van de Yunling Shan in het oosten.

Het wateroppervlak ligt op een hoogte van 1.972 m. De gemiddelde diepte is 11 m. Het watervolume is ongeveer 2,5 miljard m3 en het oppervlak is ongeveer 250 km2. Daarmee is Er Hai het op één na grootste meer van het plateauland van het zuidwesten van China, na het meer Dian Chi bij Kunming.
Aan de westelijke oever ligt de stad Dali, met in de omgeving diverse tempels en pagodes. In het meer liggen enkele kleine eilandjes, waarvan een aantal toeristische attracties vormt.

De bewoners van de Erhaivallei behoren tot de Bai. De vissers op het meer maken gebruik van aalscholvervisserij, waarbij tamme aalscholvers worden getraind om vissen te vangen en aan de visser af te staan.

Leslie heeft voor onze groep een boot gehuurd. Hij is gedeeltelijk overdekt. Misschien komt dat goed van pas, want het is bewolkt weer. De temperatuur is daardoor lekker. Iedereen heeft voor de zekerheid een regenjack meegenomen.

Het is behoorlijk fris op het water. Om die reden trekken de meesten het regenjack toch aan hoewel het droog blijft. We varen in 1½ uur naar het Bai‑dorp Wase aan de overkant van het meer.

Wase heeft een erg grote markt. Er is werkelijk van alles te koop. Zelfs het tabakspijpje waaraan een oud mannetje zit te lurken!  Zijn buurman vindt overigens dat we er te weinig voor betalen. Als hij het bedragje ziet, lacht hij in elk geval als een boer die per ongeluk zijn kies als een teentje knoflook heeft doorgeslikt.

Er is toch een lachende derde.

Het is komisch te zien hoe in de gigantische drukte varkens worden vervoerd in fietskarretjes. Zwaar beladen ezels banen zich vrij gemakkelijk een weg door de mensenmassa. Vrouwen die grote manden houtskool dragen hebben het wat dat betreft heel wat moeilijker.

Toine kan het niet laten en wil even het snoepgoed proeven.

Rond het middaguur gaan we terug. Iedereen neemt zijn aankoop mee.

Helaas blijkt één van de twee motoren van de boot het niet meer te doen. Eerst wordt geprobeerd hem te repareren. Dat lukt niet. Er wordt hulp gehaald, veel gesleuteld en gepraat, maar de motor blijft zwijgen. Dan maar op één motor weg. Ondertussen is het wel flink hard gaan waaien.

Goed en wel in open water raakt de schroef verward in een visnet en valt de motor stil. De golven worden hoger, de stemming daalt. Niet zo vreemd, want het dringt nu pas goed tot ons door dat er aan boord geen reddingsboeien te zien zijn. Ineens een enorm motorgebrul en we varen weer. Gelukkig verdwijnt het gebrul na korte tijd. Door de toenemende wind en de hoger wordende golven worden er steeds meer reisgenoten wit om de neus.
Als in het zicht van de thuishaven -maar nog wel met een half uur gaans- de motor uitvalt, blijft bij velen het wit niet beperkt tot rondom de neus. Gelukkig krijgt de bootsman de motor snel weer aan de praat. Gelukkig, want het is ook knap fris.

Eenmaal aan wal blijkt eigenlijk niemand trek te hebben in een uitgebreide lunch. Wijzelf beperken ons ook tot een lichte maaltijd.
In de oude stad kopen we een aantal muziek-cd's. Van Vanessa Mae, Ricky Martin en van een Chinese fluitiste. We vinden ook nog een aardig boek: Naxi – Dongba Pictographic Calligraphy.

We bestellen bij het Tibet Café alvast een tafel voor vanavond dan zijn we in elk geval zeker van een plaats. We vragen een grote tafel want er zullen wel wat reisgenoten mee willen.
Anders dan gisteren zien we deze middag geen enkele reisgenoot in de stad. Voor het avondeten pakken we onze duffels, want morgen gaan we naar Kunming.

Het eten in het Tibet Café is weer een succes. Het natafelen gaat lang door.

Naar volgende dag