Dag 18. Zondag, 18 oktober 2009
San Francisco

In de ontbijtruimte van het hotel zitten politieagenten een kopje koffie te drinken. Buiten staan hun mooie motoren te blinken. Els neemt daarvan foto’s. De agenten komen na hun koffie naar ons toe. Ze vragen waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan en er ontwikkelt zich een leuk gesprek.

We hebben vandaag een dag ter vrije beschikking. Iedereen gaat natuurlijk naar San Francisco. We trekken op met Nelly & Wil.
Hy brengt ons weg en zet ons na 21 miles af bij Fisherman's Wharf voor Pier 39. We nemen afscheid van hem. We gaan aan het eind van de middag onder leiding van Hans gezamenlijk met de metro terug naar het hotel.

Fisherman's Wharf is een oude zeeliedenbuurt die veranderd is in een bezienswaardigheid. Er zijn veel authentieke visrestaurants en hedendaagse trendy cafés. Fisherman's Wharf kijkt uit op the Rock, zoals Alcatraz ook wel wordt genoemd. Op Pier 39 van Fisherman's Wharf is altijd een grote groep zeeleeuwen te vinden.

Er staat een flinke bries. De zon laat zich nog niet erg enthousiast zien, maar het is nog aan de vroege kant. Natuurlijk gaan we eerst naar de Californische zeeleeuwen die er altijd op grote pontons liggen te zonnen of -zo lijkt het wel- krijgertje te spelen. Maar pelikanen en aalscholvers laten zich het eerst zien.

De zeehonden zijn er niet altijd geweest. In januari 1990 -dus na de aardbeving van 1989- arriveerden ze en sindsdien zijn ze nooit meer weggegaan. Die wonderlijke gebeurtenis was het gevolg van een grote aardbeving in 1989. In die tijd waren er nog maar 10 tot 50 zeeleeuwen, maar na enkele maanden was de populatie gegroeid tot zeker 300. In de zomer vertrekken de meeste dieren voor het paarseizoen, maar in de winter komen ze terug.
We zien zonder overdrijven honderden zeeleeuwen die een enorme herrie maken en -in lagen van wel 3 dik- flink liggen te stinken. Je vraagt je af of er voor al die druktemakers wel voldoende vis in het water zit.

In de haven liggen een oude onderzeeër uit WO II en een Liberty schip. Liberty schepen waren vrachtschepen die tijdens de WO II werden gebouwd in de VS. Ze waren goedkoop en snel te bouwen en werden een symbool van de industriële productie van de VS gedurende de oorlogsjaren.

We lopen naar Jefferson Street. In Jefferson Street zijn goedkope en dure visrestaurants gevestigd, waar zo uit zee gevangen garnalen en krabben worden opgediend. Eens kijken, misschien iets voor tussen de middag.
Eerst willen we naar Ripley's Believe It Or Not! Museum. We hebben pech, want het gaat pas om 10:00 uur open. Dan maar doorgelopen naar The Cannery.

The Cannery is een door Del Monte in 1907 gebouwde fruitconservenfabriek. Er werkten 2.500 mensen, die een productie van 200.000 blikjes leverden. Nu is die fabriek -de Delmonte Plant No. 1- gerestaureerd met hoofdzakelijk winkeltjes en galeries. Jack's Bar op de begane grond heeft maar liefst 69 bieren uit 't vat! Hoewel het dus nog vroeg is, willen we daarvan er wel ééntje proberen. We kiezen voor een Guinness en een Porter.

Omdat het toch wel héél erg fris is en blijft, kopen we allebei in één van de vele kledinghalletjes een aan weerszijden te dragen fleece jack, voor de prijs van $ 19,95, maar daar moet natuurlijk nog wel tax bij.

We gaan weer naar Ripley's Believe It Or Not! Museum. Dat is nu weliswaar open, maar men adviseert ons een stuk langer binnen te blijven dan het halve uurtje wat we van plan zijn. De entreeprijs is daar dan ook wel naar. Maar als we aan de hand van foto's een goed beeld krijgen van wat er te zien is, kiezen we er voor niet naar binnen te gaan, maar in plaats daarvan een ritje met een Cable Car te maken naar Lombard Street. Het vernuftige systeem van ondergronds lopende kabels waarop trams aanhaken willen we weleens uittesten.
We komen langs een winkel met een enorme kroon en het Wax Museum met Michael Jackson.

Bij Hyde Street, om de hoek bij The Cannery, is het Friedel Klussmann Memorial Turnaround, een kopstation van de Cable Cars. De wagens worden daar handmatig gedraaid, zoals in oude tijden. De wagenbestuurders en de conducteurs zijn bijna zonder uitzondering zwarten. De conducteur staat voorin de car en bedient grote hendels, om te vertrekken, te remmen en te stoppen. Zijn collega staat achterin en kan ook remmen. De 2 mannen communiceren met elkaar via een koperen bel: één keer bellen is stoppen, twee keer bellen is weer doorgaan.
We kopen een dagkaart -want we zullen wel meer ritjes maken- en sluiten aan achter een lange rij. Toch gaat het snel.

We gaan mee tot Lombard Street.
Lombard Street is een oost-west straat, die bekend staat als de meest bochtige straat ter wereld:The Crookedest Street in the World. Toch betreft het maar een klein stukje van die straat. Dat stukje is slechts één huizenblok lang, maar telt wel 10 scherpe haarspeldbochten. Op dat zigzag stuk is alleen eenrichtingsverkeer toegelaten, dat oostwaarts rijdt. De zigzag formatie werd in 1923 gebouwd. Eén van de redenen hiervoor was, dat de straat zo verschrikkelijk stijl is, dat als auto’s rechtdoor naar beneden zouden kunnen rijden, dat veel te hard zou gaan en de auto’s niet meer zouden kunnen stoppen. Eén lijn van de Cable Cars gaat helemaal tot aan de top van Lombard Street. De straat komt voor in een heleboel computerspellen, waaronder GTA: San Andreas en Tony Hawk’s Pro Skater.

We lopen het steile stuk over het voetgangerspad, dus recht toe recht aan, naar beneden en posten ons op Columbus Street bij de halte van de Cable Car lijn naar het Cable Car Museum. Na een lange tijd wachten komt er een door een vrachtwagen getrokken Cable Car voorbij. De chauffeur roept ons toe dat er een kink in de kabel is gekomen, dat er dus geen Cable Cars meer rijden en dat we beter de bus kunnen nemen. Dat doen we dan maar.

In 1873 reden voor het eerst de unieke Cable Cars in San Francisco. Het museum is het zenuwcentrum van deze beroemde trams. Je kan in een ondergrondse kijkruimte annex werkplaats zien hoe de Cable Cars werken. Wij hebben het geluk meer te zien: het repareren van de kapotte kabel waarvan wij zojuist last hebben gehad. Maar liefst 6 mannen zijn daar druk mee. Staalkabels werden in het verleden gecontroleerd door met een dot poetskatoen langs de kabel te lopen. Bij iedere breuk bleef een pluisje hangen. Hingen er te veel pluisjes aan de kabel, dan werd deze afgekeurd. Tegenwoordig geldt vaak het levensduurcriterium voor kabels die zeer veelvuldig worden gebruikt. In geval van breuk wordt gerepareerd door middel van splitsen van de strengen.

In het museum staan 3 antieke Cable Cars, waaronder de eerste uit 1873. Aan de hand van foto's wordt veel historische achtergrondinformatie gegeven. In technische zin is er ook van alles te zien. Maar dat heeft onze belangstelling wat minder.
Weer buiten zien we een mooie oude brandweerauto.

Met de Cable Car gaan we terug naar het Friedel Klussmann Memorial Turnaround bij The Cannery aan het eind van Jefferson Street. We eten bij Capurro's er tegenover.
De keus valt op Clam Chowder red met een Anchor Steam beer. We nemen er royaal de tijd voor. Daardoor komen we gelijk weer wat op temperatuur. Want het is nog steeds niet echt lekker zomerweer. En zeker niet als je in een open Cable Car zit. Onze fleece jacks bewijzen in elk geval goede dienst.

We stappen weer op de Cable Car. We gaan naar het Wells Fargo History Museum. We stappen uit op California Street bij Old Saint Mary's Cathedral. Hij is gebouwd in 1854 als eerste kathedraal in Californië. De fundamenten zijn van graniet, dat uit China werd gehaald. De bakstenen werden als ballast in de schepen vanuit New England rond Kaap Hoorn gevaren. De kerk was toen het hoogste gebouw in Californië. Nu valt hij nauwelijks nog op tussen de wolkenkrabbers van downtown San Francisco. Het is de enige katholieke Chinese parochiekerk in San Francisco. Het was nooit de bedoeling er een Chinese parochiekerk van te maken, maar omdat er zoveel Chinezen in de parochie woonden, is in 1902 op een vergadering van de Paulist Fathers General Chapter het verzoek daartoe gedaan. En dat verzoek is ingewilligd. De kerk werd bij de aardbeving op 18 april 1906 praktisch geheel vernield op de buitenmuren en de toren na. Nauwelijks te geloven is het feit dat de kerk in 1891 werd verplaatst, omdat volgens de toenmalige aartsbisschop Alemany de bordelen van Barbara Coast te dichtbij kwamen. Maar het is toch waar, want het staat in officiële publicaties van de kathedraal.

Het Wells Fargo History Museum is in het weekend gesloten. Jammer. Daarom gaan we met de Cable Car naar Chinatown. De loopafstanden zijn weliswaar niet zo erg groot, maar de straten zijn wel héél erg steil.

n een Chinatown, waar ook ter wereld, vinden we het altijd gezellig. En het is steeds herkenbaar. Overal worden dezelfde dingen aangeboden en overal vind je huizen die tot tempeltjes zijn omgebouwd. Door deze Chinatown loopt een 6 km lange wandeling: de Barbary Coast Trail. Hij is aangegeven door plaquettes in het trottoir.

Het straatbeeld wordt ook hier voornamelijk bepaald door Chinese straatverlichting, vlaggen en gebouwen met pagodedaken en restaurantjes en antiekwinkels. Zover het oog reikt, zie je Chinese karakters op affiches, uithangborden, vlaggen en neonverlichtingen.

Het wordt zo langzamerhand tijd om naar het metrostation in Powell Street te gaan. We hebben daar om 17:45 uur met Hans afgesproken.
We drinken onderweg bij Starbucks nog een hot chocolat.

De metro brengt ons -net als gisterenmiddag- naar station Coliseum/Oakland Airport Station. Dat is dus niet al te dicht bij het hotel.
We zullen op voorstel van Hans om 19:30 uur als een soort slotbijeenkomst gezamenlijk in het hotel -zelfbetaalde- taart eten. Een leuk initiatief!
Maar als we voorbij Denny's komen realiseren we ons, dat we na de taart waarschijnlijk niet zoveel trek meer zullen hebben en al helemaal geen zin meer om weer dat hele stuk naar Denny's te gaan. Dus nu maar naar binnen!  Half acht is dan waarschijnlijk niet meer te halen, maar een stuk taart zal er altijd wel overblijven. We eten gezellig met z'n zessen.

Er is inderdaad nog taart over. Waarschijnlijk komt dat omdat hij enigszins blauw afgeeft aan lippen, tanden en tong. Dat hebben wij binnen de kortste keren ook, want hij smáákt verdraaid lekker.

We maken het niet te laat, want morgen gaat de wekker al om 04:00 uur.

naar volgende dag