Dag 6. Donderdag 19 oktober 2017
Dagtocht Barcelona

Onder leiding van een Nederlands sprekende gids maken we een stadsrondrit door Barcelona. Na die rondrit kunnen we zelf nog enige tijd in Barcelona rondkijken.

Barcelona is de grootste stad van Catalonië. Het is de hoofdstad van de autonome regio Catalonië en van de provincie Barcelona. De stad heeft 1.602.386 (2014) inwoners en een oppervlakte van 101,4 km2. In de metropool Barcelona (de stad en zijn voorsteden) wonen 5.029.181 (2011) mensen. In Spanje telt alleen de hoofdstad Madrid meer inwoners.
Barcelona ligt aan de Middellandse Zee, aan de Costa del Maresme, met in het noorden de Costa Brava en in het zuiden de Costa del Garraf, en heeft een belangrijke haven. De stad ligt op 160 km van de Pyreneeën. Barcelona organiseerde diverse evenementen zoals de Wereldtentoonstellingen van 1888 en 1929, de Olympische Zomerspelen van 1992 en het Fórum (Universeel Cultureel Evenement) in 2004.
De inwoners noemen de stad wel ‘Barna’, niet te verwarren met ‘Barça’, dat verwijst naar de voetbalclub FC Barcelona.

We kunnen vanaf 06:30 uur ontbijten en vertrekken om 07:45 uur. Het stroomt (nog steeds?) van de regen.
De afstand van ons hotel in La Massana tot La Rambla in Barcelona bedraagt 210 km. Gelet op het bergachtig traject en de smalle weg zullen we voor die afstand naar verwachting wel ruim 3 uur nodig hebben.

Om 09:10 uur bereiken we de grens met Spanje.

 Tijdens de rit voorziet medereizigster Ria ons van onder meer koffie.

Van 10:15-10:30 uur hebben we -zo'n 50 km vóór Barcelona- langs de Autopista C-16 als onderdeel van de E9 bij  Carrefour Vacarisses een plaspauze. Helaas is er naast een heren- slechts een damestoilet. Het duurt dus al met al wat langer dan een kwartiertje.

Eindelijk zijn we dan om 11:00 uur bij de zogenoemde Columbuszuil aan het begin van La Rambla. We treffen er gids Hanna. Het is dan droog. Even maar.

Het 60 m hoge Monument voor  Christoffel Columbus werd in 1888 opgericht ter ere van de wereldberoemde ontdekkingsreiziger en ontdekker van het Amerikaanse continent. Het bestaat uit een grote zuil op een sokkel versierd met standbeelden met bovenop een standbeeld van Christoffel Columbus.

We gaan eerst naar de sporthaven die gedeeltelijk in de wijk Barceloneta ligt.
Toen in de 18e eeuw de citadel van Barcelona werd gerealiseerd in de wijk La Ribera moesten bewoners daar vertrekken. Om dit probleem te ondervangen werd de wijk La Barceloneta gebouwd. Daar werden de noodgedwongen verhuisde inwoners opnieuw gehuisvest.

Het is inmiddels echt een rondrit in de stromende regen.

De ramen van de bus zijn dan ook zodanig beregend en soms ook wat beslagen dat het maken van een goede foto in veel gevallen praktisch tot de onmogelijkheden behoort. We hebben daarom besloten in een aantal gevallen een foto te plaatsen die in werkelijkheid door Els is gemaakt tijdens onze bezoeken aan Barcelona in 2008 en 2009.

We rijden op Placa de Palau langs Hotel Oasis waar we in 2008 en 2009 verbleven. Naast het hotel staat het oude douanekantoor.

Als we over de Via Laietana rijden zien we in zijstraten de Santa Maria del Mar en het ruiterstandbeeld van Raymond Berengarius III met daarachter een stuk van de Romeinse muren

L’Eixample is misschien wel de bekendste wijk van Barcelona en zeker ook de grootste. Een grappig weetje is, dat de naam Eixample in het Catalaans ‘uitbreiding’ betekent. Begin 1800 had Barcelona de hoogste woondichtheid van heel Europa en om die reden moest men de stad uitbreiden. Er werden kleinere dorpjes aan het centrum toegevoegd en deze verandering en toevoeging van de stad noemde men Eixample. De wijk is vrij eenvoudig ingedeeld en heeft niet zo veel kleine steegjes en straatjes als andere wijken. De wijk wordt ingevuld met veel huizen, luxere villa’s, kunstwerken van Gaudí, grote en drukke winkelstraten en gezellige cafés, restaurants en ook vrij veel kleine parkjes.
De meeste trekpleisters van Antoni Gaudí zijn te vinden in dit gedeelte van Barcelona.

Gaudí's gebouwen maken een kostbare en extravagante indruk, maar hij gebruikte vooral relatief goedkoop en lokaal beschikbaar materiaal, zoals baksteen.
Voor zijn talrijke mozaïeken werden vaak scherven gebruikt, afval van firma's in keramiek.

Casa Batlló aan de Passeig de Gràcia is een van de bekendste creaties van Antoni Gaudí.

Anders dan bij ontwerpen van Gaudí heeft hij Casa Batlló niet gebouwd maar verbouwd. Die verbouwing was erg ingrijpend en heeft meer dan 2 jaar in beslag genomen.
Casa Batlló heeft iets dierlijks. Zo lijkt de façade van het gebouw die bedekt is met mozaïek op de schubben van een vis en hebben de balkons erg veel weg van happende vissenkaken. De zuilen op de gelijkvloerse verdieping lijken wel de poten van dinosaurussen en het golvende mozaïeken dak lijkt op de ruggengraat van een enorm monster.

Schuin tegenover Casa Batlló, aan de Carrer d'Aragó, staat de Fundació Antoni Tàpies -bouwstijl: Catalaans modernisme- van architect Lluís Domènech i Montaner.

Casa Milà eveneens aan de Passeig de Gràcia, ook bekend als La Pedrera, is een van de bekendste werken van Antoni Gaudí. Het is een 8 verdiepingen hoog appartementengebouw dat werd gebouwd voor het echtpaar Roser Segimon en Pere Milà tussen 1906 en 1912.
De naam La Pedrera -Catalaans voor De Steengroeve- slaat op het uiterlijk van het gebouw.

Het gebouw voldeed niet aan de regels van de conventionele stijl, waardoor het gevoelig was voor kritiek. Het gebouw heeft geen dragende muren, maar rust op pijlers en bogen. De gevel is opgebouwd uit grote blokken kalksteen. Het voordeel hiervan was dat er veel ruimte was voor lichtinval door de grote openingen in de gevel.
Er staan maar liefst 30 schoorstenen en 2 ventilatietorens op het dakterras van Casa Milà. De schoorstenen zijn bijvoorbeeld gedraaid zodat de rook er beter uit komt.

In 1984 werd het gebouw erkend als werelderfgoed door UNESCO.

We gaan naar de Sagrada Família. We lopen rondom de kerk. Dat moet, want met de bus mag het niet.
De volledige naam van deze imposante kerk is ‘Basílica y Templo Expiatorio de la Sagrada Família’. Vanaf 1882 tot de dag van vandaag wordt er aan deze kerk gebouwd. Men verwacht dat de officiële oplevering in 2026 zal plaats vinden. Het ontwerp is van Antoni Gaudí.
De Sagrada Família is een ‘verzoeningskerk’ en mag uitsluitend worden gebouwd door middel van donaties. Dat verklaard waarschijnlijk waarom de bouw zo lang duurt. De kerk is inmiddels een toeristische attractie geworden. De binnenkant is minstens zo indrukwekkend als de buitenkant. Antoni Gaudí ligt begraven in de crypte van de Sagrada Família.
De eerste steen van de Sagrada Familia werd gelegd in 1882. De sprookjesachtige basiliek moest van Gaudí een hommage aan God worden.
In de beginperiode stond de bouw onder leiding van architect De Villar, maar deze nam al snel ontslag vanwege religieuze onenigheden.
Gaudí nam het project over en zou daaraan ruim 40 jaar van zijn leven besteden. Op een bepaald moment woonde hij zelfs op het bouwterrein. Op 10 juni 1926 kwam aan Gaudí's leven abrupt een einde toen hij op de Gran Via de Les Corts Catalans onder een tram kwam.
Na de Spaanse burgeroorlog werd de bouw, rekening houdend met de financiering, weer voorzichtig opgepakt. Het is ook niet makkelijk om Gaudi's werk voort te zetten. Gaudi werkte veelal proefondervindelijk zijn constructies uit en veel architecten breken nu nog elke dag hun hoofd over hoe de Sagrada Familia eigenlijk afgebouwd moet worden.
Toen Gaudí overleed, was nog geen derde van de Sagrada Familia voltooid. De meeste bouwtekeningen zijn tijdens de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) verdwenen. Daarnaast week Gaudi veelvuldig af van zijn tekeningen. Er is dan ook discussie of de voltooiing van de kerk wel helemaal in lijn is met visie van Gaudí.

We gaan vervolgens naar de Montjuïc.
De Montjuïc is een heuvel in het zuidwesten van de stad. De heuvel ligt tussen Plaça d'Espanya en de haven van Barcelona. Op de heuveltop staat het kasteel van Montjuïc, een 18e-eeuws kustverdedigingsfort.
Over de oorsprong van de naam Montjuïc bestaat geen zekerheid. Hij kan afstammen van het Catalaanse ‘heuvel van de Joden’ of waarschijnlijker, van het Latijnse ‘Mons Jovis’, ‘heuvel van Jupiter’.
De heuvel is een van de groene longen van Barcelona met recreatiemogelijkheden. In 1929 werd er de Wereldtentoonstelling gehouden. In 1992 werd Montjuïc de thuisbasis voor de Olympische Zomerspelen 1992. In 2009 lag de aankomst van de 6e rit van de Tour de France op de top van de Montjuïc.

Op weg naar de top komen we onder meer langs:

   •     de Arenas de Barcelona
         De Arenas de Barcelona is een voormalige arena voor stierengevechten. Het werd in 2011 tot een modern winkelcentrum omgebouwd.

   •     Plaça d'Espanya
         Eeuwenlang werd dit terrein gebruikt voor publieke terechtstellingen totdat in 1715 de galgen naar de citadel verhuisden. Het huidige plein werd in 1929 aangelegd ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling die op de Montjuïc werd georganiseerd.

   •     het Palau Nacional
         Het Nationaal Paleis werd ook opgericht ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling van 1929. Tegenwoordig huisvest het gebouw het Nationaal Kunstmuseum van Catalonië.           

   •     Poble Espanyol
         Poble Espanyol is een openluchtmuseum waar de typische bouwstijlen uit verschillende Spaanse regio’s en provincies zijn te bezichtigen.
         Poble Espanyol werd eveneens aangelegd ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling in 1929. Het dorp bestaat uit 117 replica’s van bestaande gebouwen uit heel Spanje.

 Op de top staat een beeldengroep. Ze dansen de Sardana. Dat is de vredesdans van de Catalanen die wordt gedanst sinds de 19e eeuw.

Vanaf de top hebben we ondanks het weer -overigens, het is nu gelukkig even droog- een schitterend zicht op Barcelona.

We gaan terug naar beneden en rijden nog even naar Camp Nou, het voetbalstadion van FC Barcelona.

Dan zit de stadsrondrit erop. Hanna leidt ons terug naar Avinguda del Paral-lel, waar we haar vanmorgen oppikten. We nemen afscheid van haar. Het is 15:00 uur.
We krijgen anderhalf uur vrije tijd.

We lopen naar La Rambla. Maar niet direct, want we gaan eerst nog binnen bij het Maritiem Museum.

Het Maritiem Museum van Barcelona is een interactief museum over de scheepsbouw tussen de 13e en 18e eeuw en de geschiedenis van de scheepvaart. Het museum staat op de locatie van de Koninklijke Scheepswerf van Barcelona vlak bij de oude haven (Port Vell). Het museum is gehuisvest in de gebouwen van de scheepswerf die reeds vermeld wordt in documenten uit 1243. De gebouwen in gotische stijl werden in de 13e eeuw onder het bewind van Peter III van Aragón gebouwd, maar zijn later meermaals verbouwd, uitgebreid en aangepast aan modernere tijden.

Een museumbezoek staat ons niet voor ogen, dat deden we in 2008 al. We willen nog even naar de museumshop. Toine kocht daar indertijd een schippersmuts, ook wel dockercap genoemd, -door het ontbreken van een klep risicoloos te dragen tijdens zee- en riviercruises- maar die is eigenlijk aan vernieuwing toe. Helaas is de museumshop gesloten.
Niet getreurd, want voordat we bij de shop zijn, zien we heel wat museumstukken. En omdat we aangaven alleen maar naar de museumshop te willen hoefden we geen entreegeld te betalen.

La Rambla is de meest centrale boulevard van Barcelona die dwars door het hart van het stadscentrum loopt. La Rambla is ongeveer 1,2 km lang met de haven Port Vell aan het zuidelijkste puntje en Plaça Catalunya aan het noordelijke eind.
Eigenlijk bestaat La Rambla uit 5 verschillende delen en daarom wordt er ook wel van Las Ramblas (meervoud) gesproken:
   •     Het jongste deel van La Rambla is Rambla Canaletes. Daar is een fontein, de Font les Canaletes. Er is een legende dat als je een slok neemt uit de fontein, je zeker terugkomt in Barcelona
   •     Rambla dels Estudis is vernoemd naar het instituut Estudis Generals. Dit is het 2e deel van La Rambla
   •     Het 3e gedeelte, Rambla St. Josep, ook genoemd de Rambla de les Flors, heeft veel bloemenstalletjes. De naam is afkomstig van het klooster dat hier vroeger stond
   •     Rambla dels Caputxins is ook genoemd naar een klooster. Dit is het 4e gedeelte van La Rambla
   •     Het laatste gedeelte is Rambla Santa Mònica, wederom vernoemd naar een klooster. Dit gedeelte is het meest zuidelijke deel, bij de haven Port Vell. In dit gedeelte vind je terrasjes, bloemenstandjes en artiesten, waaronder veel levende standbeelden (tenminste als het droog is).

Bij het zuidelijke deel, de Rambla Santa Mònica, vlak bij de haven dus, waar het Christopher Columbus Monument staat, komen we op La Rambla. Daar staat het Monumento Maria Santpere. Het monument herinnert aan de beroemde Spaanse actrice, die in 1992 overleed. Het werk is gemaakt van brons en geeft aan de binnenkant de indruk van een theater. Rondom aan de buitenkant zijn verschillende scènes uit het leven van de actrice afgebeeld.

En het blijft maar regenen op La Rambla.

Het wordt gelukkig wat droger.

Er zijn ook droge plekjes.

We gaan even linksaf de Carrer Nou de la Rambla in.

Naar het Palau Güell. We zijn er in 2009 binnen geweest. Nu nemen we wat foto’s van de gevel.
Palau Güell is een door Antoni Gaudí ontworpen herenhuis, dat werd gebouwd tussen 1886 en 1889 door de rijke Catalaanse industrieel Eusebi Güell. Het staat, zoals alle andere werken van Gaudí in Barcelona, op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Het huis is geconcentreerd rond een centrale ruimte, waar hoge gasten ontvangen konden worden. In de voorgevel zijn 2 grote poorten, waarlangs de paardenkoetsen met de gasten binnen konden rijden.

Palau Güell is het enige gebouw waarbij Gaudí van begin tot einde van de bouw was betrokken.
Opmerkelijk is dat vanaf de straatzijde bijna niets te zien is van het dak, waarop Gaudí een 'sprookjestuin' van geornamenteerde schoorsteenpijpen heeft laten bouwen. Elke schoorsteenpijp is een torentje met andere ornamentiek.

Voor de voorgevel maakte Gaudí 23 ontwerpen, waarvan de sobere symmetrische het uiteindelijk werd.

We lopen weer terug naar La Rambla.

Het miezelt nog steeds.

Een historische bezienswaardigheden langs Las Ramblas - feitelijk de Rambla dels Caputxins- is het Theater del Liceu -de Opera-, een groots gebouw uit de jaren ’30 van de 19e eeuw, met op de stoep daarvoor de kleurrijke mozaïeken door de surrealistische kunstenaar Joan Miró.

Er tegenover staat Casa Bruno Cuadros, vroeger dé parapluwinkel van Barcelona en vandaar bij de lokale bevolking beter bekend als Casa dels Paraigües (het Parapluhuis). Het meest luxueuze decoratieve element van Casa Bruno Cuadros is de sierlijke Chinese draak op de hoek van de gevel. Die diende als gevelreclame voor het Chinees restaurant dat eertijds in het pand gehuisvest was.
Het gebouw is in 1980 gerenoveerd. Nu heeft een bank er zijn intrek in genomen.

Even verder, bij het oudste winkeltje van La Rambla -Escriba uit 1820 in jugendstil op de Rambla St. Josep- gaan we terug richting bus. Het loopt al aardig richting 16:30 uur, het tijdstip van vertrek.

We zijn natuurlijk niet de enigen. Hier en daar zien we groepjes reisgenoten lopen die het in de bus net als wij aangenamer zullen vinden dan buiten in de nattigheid.

Bij de bus is sprake van enige consternatie: chauffeur Gerlof is er niet, de achterdeur van de bus staat open en op het gangpad heerst wanorde. Allerlei spullen liggen op de grond. Er is kennelijk ingebroken. Al snel blijkt dat een stel veel mist: rugzak met inhoud, waaronder paspoorten en bankpasjes. Van een andere medereizigster is de fotocamera verdwenen.
Opvallend vinden wij dat sporen van braak totaal ontbreken. De deur is niet geforceerd, er is nergens een raam aan diggelen.
Bij controle blijkt dat wij gelukkig niets missen, ook al is de rugzak van Els opengemaakt.
De 2 medereizigsters die het eerste bij de bus terug waren, hebben de inbreker gestoord. Ze hebben zelfs getracht hem te verhinderen de bus te verlaten. Dat lukte niet. Eén van de 'dapperen' heeft bij de schermutseling een gekneusde of misschien zelfs wel gebroken pink opgelopen. Gelukkig voor haar heeft een van de inmiddels ook bij de bus gearriveerde andere reisgenoten de kennis én de mogelijkheid kundig een verband aan te leggen.

Uiterst belangrijk is in alle gevallen van diefstal, roof of inbraak dat je als verzekeringnemer altijd een aangifte doet bij de politie van de schade en/of vermiste spullen. Het aangiftebewijs is nodig om een verzekeringsclaim te kunnen openen. Doe dat maar eens in Spanje!
Gerlof gaat om 16:45 uur met de 3 benadeelden naar het dichtstbijzijnde politiebureau, roept nog even dat we vrijelijk van zijn lekkers in de bus gebruik mogen maken en komt pas om 19:30 uur terug.
Hij heeft ondertussen ook Effeweg geïnformeerd en heeft kunnen regelen dat op de hotelkamers van de Barcelonagangers bij terugkomst een grote schotel koude versnapering klaar staat. Ook dat heeft hij weer goed geregeld.

Het verkeer maakt het niet mogelijk snel uit Barcelona weg te komen.

Pas om 23:15 uur zijn we -mede ook door de vele regen- terug in het hotel.
Daar horen we dat we morgen pas om 09:00 uur zullen vertrekken. Gerlof moet natuurlijk rekening houden met zijn verplichte rusttijd opgelegd door de Rijtijdenwet.

naar volgende dag