Dag 7. Donderdag, 22 juni 2017
Rondrit Cornwall en Land's End

Cornwall -Cornisch: Kernow- is de naam van zowel een bestuurlijk graafschap als een hertogdom in het uiterste zuidwesten van Engeland, dat van het graafschap Devon wordt gescheiden door de rivier de Tamar. Cornwall beslaat een oppervlakte van 3.563 km2, samen met de Scilly-eilanden die 45 km van de kust liggen, en telt 513.528 inwoners met een bevolkingsdichtheid van 144 mensen/km2. De hoofdstad is Truro.
Cornwall heeft een ruig en vaak nog ongerept landschap, waarvan Bodmin Moor een belangrijk deel uitmaakt. Het kent een zeeklimaat met relatief zachte winters. Doordat het er zelden of nooit vriest zijn veel soorten -geïmporteerde- subtropische planten als palmen en kamerplanten er ingeburgerd. Door de behoorlijk grote regenval groeit veenmos er zeer weelderig wat dan ook te merken is aan de vele moerassen die er zijn. Het meest westelijke punt heet Land’s End (Penn an Wlas). We komen er later vandaag. Het graafschap heeft een groot aantal prehistorische overblijfselen waaronder zeer oude tinmijnen die uit de bronstijd stammen. Een kasteelruïne nabij Tintagel wordt door de Cornish -de inwoners van Cornwall- beschouwd als de plek waar King Arthur is geboren. We komen er morgen. Een bekende bezienswaardigheid is ook het Eden Project, een botanische tuin met 2 kassencomplexen die worden gevormd door meerdere geodetische koepels. Reisorganisatie de Jong Intra Vakanties doet dat project niet aan.
In Cornwall werd het Cornisch (Kernowek of Kernewek) gesproken; men probeert deze uitgestorven taal nieuw leven in te blazen, zo is er bijvoorbeeld een Wikipedia in het Kernewek en een regionalistische politieke partij Mebyon Kernow, die lid is van de Europese Vrije Alliantie.
Prins Charles, de Britse kroonprins, en zijn echtgenote Camilla Parker Bowles zijn hertog en hertogin van Cornwall.

St Ives -Cornish: Porth Ia, wat betekent ‘St Ia’s cove’- is een badplaats, burgerlijke parochie en haven in Cornwall. De stad ligt ten noorden van Penzance en ten westen van Camborne aan de kust van de Keltische Zee. In vroegere tijden was het commercieel afhankelijk van de visserij. De daling van de visserij leidde echter tot een verschuiving in de commerciële nadruk, en de stad is nu voornamelijk een populaire badplaats. St Ives is bekend geworden door zijn aantal kunstenaars. Het werd de beste kuststad van 2007 genoemd door The Guardian. Het moet niet worden verward met St Ive, een dorp en burgerlijke parochie in Zuidoost-Cornwall.
De oorsprong van St Ives wordt in een legende toegeschreven aan de komst van de Ierse heilige Ia van Cornwall, in de 5e eeuw. De parochiekerk draagt ​​haar naam en daar komt St Ives vandaan.

Land's End -het einde van het land- is het uiterste puntje van Cornwall, in het zuidwesten van Engeland.
Zo’n 2 km voor de kust bij Land's End liggen de Longships. Ongeveer 45 km westelijk van Land's End liggen de Scilly-eilanden. Iets ten noorden van Land's End ligt Cape Cornwall met de Brisons.
Land’s End, het einde van Engeland. Het klinkt nogal dramatisch. Waarom niet het begin van Engeland?

Hoe dan ook, het einde van Engeland komt onverwachts. De A30, die vanuit Londen dwars door Zuid-Engeland gaat, loopt er dood op een kaal, groengrijs hoogland, dat plotseling eindigt in een peilloze diepte van door de zee aangevreten granieten rotswanden. In die soms 60 m hoge wanden overheerst de verticale lijn. Water en wind meten er onophoudelijk hun kracht met het granieten massief, dat onder de dunne graslaag schuilgaat. En nog altijd zijn ze aan de winnende hand. Rots voor rots veroveren ze in een geduldige aanval. Maar ook plotseling kan de zee toeslaan en zijn meest legendarische verovering is die van het koninkrijk Lyonesse, dat hier in één nacht onder water verdween. Tot dit rijk behoorde ook Avalon, het fabelachtige dal van koning Arthur. Als de golven een ogenblik hun adem inhouden en de eeuwig rondcirkelende en altijd krijsende meeuwen even stil zijn, dan kan je het klaaglied van de verdronken kerkklokken horen.
De inwerking van water en wind is niet louter negatief. Het landschap heeft er ook iets door gewonnen: schoonheid. Op veel plaatsen zijn de rotsen tot de meest fantastische vormen uitgeslepen.
In de oudheid heette Land’s End Bolerium en vertaald in het Cornish luidt zijn naam Penwith. Die naam is terug te vinden in de naam van de teen van Engeland: West Penwith.

Tijdens onze reizen waren we eerder bij een 'eind'punt:

   •     Kaap de Goede Hoop, de meest zuidwestelijke punt van Zuid-Afrika

   •     Honningsvåg bij de Noordkaap, de noordelijkste punt van Noorwegen

   •     Ushuaia aan de zuidelijke kust van Vuurland, de zuidelijkste stad ter wereld

   •     ten zuiden van Miami vlak bij Key West, het zuidelijkste punt van de Verenigde Staten, dat behoort tot het continent Noord-Amerika

   •     Timboektoe, het einde van de Sahara

We ontbijten om 07:00 uur en gaan een uur later weg. Dat lijkt vroeg, en dat is het ook wel, maar we moeten vandaag zo'n 400 km door Cornwall toeren.

Het is bewolkt weer. Ons eerste doel vandaag is St Ives op 100 miles afstand. We zullen er zo'n 2½ uur over doen.

Om 10:15 uur al zijn we in St Ives. We worden door een shuttlebusje naar de boulevard gebracht en afgezet bij Tate Gallery. Bussen mogen namelijk St Ives niet in.
We krijgen vrije tijd tot  12:45 uur.

We pinnen eerst geld en kijken daarna of de VVV ons aan wat documentatie kan helpen. Dat valt tegen.
We maken op gevoel een ruime rondwandeling.

Af en toe stappen we eens een winkel binnen.

Bij Hub -niet zo'n erg aantrekkelijk ogende zaak- zien we een terras op de 1e verdieping van waaruit een ver uitzicht mogelijk lijkt. We gaan er naartoe.

Waar zitten we?

We gaan weer verder door leuke winkelstraatjes. Eén keer zelfs met Ierse (!) live music.

Om 12:45 uur gaan we door naar Land´s End. De verwachting is dat we er een uur over zullen doen.

Op Land's End is het toch een kermisachtig gedoe, vinden we. Els zet wat krenten uit de pap op de foto en dan nemen we allebei een Cornish pasty. Hij is tot het laatste puntje bloedheet, maar desondanks ongelooflijk lekker.

Om 15:30 uur gaan we terug naar het hotel in Bideford.
Over de A30 rijden we naar Newquay.

Om 16:10 uur hebben we even zicht op St. Michael's Mount.
St. Michael's Mount -Cornisch: Carrek Loos y’n Coos, Grijze rots in de bossen (hetgeen erop zou kunnen wijzen dat het nu kale eiland ooit groen was)- is een getijdeneiland ongeveer 360 m uit de kust van Mount's Bay in Cornwall. Het is een zelfstandige gemeente. Door een lange dam die meer dan 500 jaar geleden werd aangelegd is het eilandje verbonden met Marazion, het oudste stadje in Cornwall. De dam is maar zo’n 12 uur per dag begaanbaar in de tijd die ligt tussen laag water en de eerste paar uur van het opkomend tij. De rest van de dag staat hij volledig onder water.
Op het eiland staan bovenop een granieten rots een 14e-eeuws kasteel en een 15e-eeuwse kapel. Het eiland werd gekocht door Colonel John St. Aubyn in 1659 en is nog altijd in het bezit van de familie St. Aubyn. Het geheel wordt echter beheerd door de National Trust.
Het eiland heeft een kleine haven op de noordelijke oever.
St. Michael's Mount geeft een prachtig panoramisch uitzicht over Mount's Bay naar Land’s End en The Lizard.
Volgens een paar van de meest bekende, voortdurende verhalen, zou aartsengel Michael in het jaar 495 verschenen zijn aan vissers die op een rand van een boven de zee uitstekende rots stonden en zou hij aan een kluizenaar op de Mount zijn verschenen. Die laatste verschijning trok in de 6e eeuw al veel pelgrims naar de Mount. In de Middeleeuwen dacht men zelfs dat zich op de Mount het graf van de heilige Michaël bevond. Het gevolg daarvan was dat de Mount een bekend bedevaartsoord werd.

Aan de andere kant van het water -in Frankrijk- hebben ze ook een berg die is vernoemd naar Sint Michaël: Mont Saint-Michel. De evenknie van St. Michael’s Mount is een klein, rotsachtig eiland gelegen in een grote baai aan de monding van de Couesnon. Het granieten massief van de Mont Saint-Michel is bekroond met een middeleeuwse abdij. Op de torenspits van de abdijkerk staat sinds 1898 een beeld van de heilige Michaël dat 170 m boven de baai uitsteekt. Het eiland ligt ongeveer 1 km uit de kust bij de plaats Avranches in Normandië. Het is oorspronkelijk een getijdeneiland: het was over land bereikbaar bij laagwater, maar bij hoogwater was het omringd door water. Tegenwoordig loopt er een smalle brug, met pendeldienst, naar het eiland. De Mont Saint-Michel, met zijn trapstraten, is alleen toegankelijk voor voetgangers.
Wij waren er in 2013 tijdens onze Normandiëreis.

Bij Newquay begint -voor ons althans, want in feite eindigt hij daar- de A39. De 77 miles van de A39 tussen Newquay in Central Cornwall en Barnstaple in North Devon wordt Atlantic Highway genoemd. Dat deel van de weg loopt langs de Atlantische kust en dankt daaraan zijn naam.
We volgen de Atlantic Highway dus bijna helemaal.

Om 17:00 uur begint het licht te regenen. Dat duurt trouwens maar eventjes.
Als we nog zo'n 3 kwartier rijden voor de boeg hebben, schiet Els nog een aardig plaatje.

Om 18:30 uur zijn we weer terug in het hotel. Vanaf vanmorgen 08:00 uur is dat toch best een lange tijd. Maar we zijn dan ook in Land's End -één van onze al lang bestaande wensen- geweest.

Aan een bezoek aan de bar op aandringen van reisgenoten ontkomen we niet. Willen we ook niet.

Voor het diner kiezen we Chef's Homemade Chicken Liver Pate served with Melba Toast, Roast Turkey with stuffing & sausage served with a selection of roast potatoes & vegetables and Cheddar Cheese & Biscuits.

In de lounge brengen we nog gezellig wat tijd door.

naar volgende dag