Dag 6. Maandag, 11 februari 2013
Koetstocht door Luxor en Sound & Light show in Tempel van Karnak

We ontbijten om 08.00 uur. Dat lijkt vroeg, maar we zijn in de buurt van Esna en daar overspannen 2 barrage bruggen de Nijl: de één gebouwd door de Britten in 1906, de ander door de Italianen in de jaren ’90 van de voorbije eeuw. Dat is de zogenoemde ‘Electricity Bridge’, een hydro-elektrische dam.  We gaan door de sluis in die dam. Dat willen we vanaf het dek meemaken, want het is een belevenis op zich.

Ervaren bootsmannen loodsen de schepen er op de centimeter nauwkeurig dagelijks doorheen. Het verval in de sluis is ruim 7 m.

De sluis van Esna wordt over het algemeen 2x per jaar gesloten voor onderhoudswerken. In de zomer is dit van 1 tot 30 juni. In de winter van 1 tot 16 december.

Veel lokale handelaren maken van de gelegenheid gebruik om tijdens het wachten voor de sluis en het schutten hun handelswaar aan te bieden. Het is een kostelijk gezicht: eerst het onderhandelen, dan het naar boven precies in de handen gooien van de koper en dan het geld naar beneden gooien. Slechts een enkele keer gaat het mis en verdwijnt er iets in het water. Het wordt daar dan vanaf de kant met behulp van touw met daaraan een haak of vanuit een bootje uit gehaald.

Om 09.15 uur zijn we door de sluis heen.
Vanaf de sluis varen we zonder nog ergens aan te leggen naar Luxor.
We kijken nog even terug.

De Nijl stroomt door het oosten van Afrika. De rivier is wel 6.695 km lang. Hij is samen met de Amazone in Zuid-Amerika één van de 2 langste rivieren ter wereld. Welke van de twee nou precies het langst is, daarover zijn de geleerden het niet helemaal eens.
De Nijl ontspringt als Blauwe Nijl in Ethiopië in het Tanameer en -tenminste dat dacht men tot 2005- als Witte Nijl in het Victoriameer.
Vanuit het Tanameer stroomt dus een rivier die de Blauwe Nijl wordt genoemd. In het Victoriameer, op de grens tussen Tanzania, Kenia en Oeganda begint een andere rivier, die de Witte Nijl wordt genoemd. Via Zuid-Soedan stroomt de Witte Nijl naar Soedan. Dáár -bij de hoofdstad Khartoem- komen de Blauwe en de Witte Nijl bij elkaar in één grote rivier. Vanaf dan wordt die rivier de Nijl genoemd. De Nijl stroomt vervolgens door Egypte naar het noorden, om ten slotte in een ruime delta uit te monden in de Middellandse Zee.
De bron van de Nijl is lange tijd onbekend gebleven. In de 19e eeuw werd voor het eerst het Victoriameer, dat op het verloop van de rivier ligt, geïdentificeerd als bron van de Nijl door John Hanning Speke. Maar uit verder onderzoek is gebleken dat het kleinere Tanameer verantwoordelijk is voor meer dan 80% van het water dat door de Nijl stroomt. Vóór die tijd hebben diverse expedities getracht de bron te vinden, onder wie David Livingstone en de Nederlandse avonturierster Alexandrine Tinne. Sinds 2005 wordt echter aangenomen dat de bron ligt in het Nationaal Park Nyungwe Forest in Rwanda en via de rivier de Rukarara en de rivier Akagera naar het Victoriameer loopt. De nieuwe gegevens maken de rivier 107 km langer dan voorheen geschat.

Tijdens de vaart over de Nijl is het triest te zien hoe de woestijn oprukt tot aan de oevers van de levensader van dit land. Roofbouw en verwaarlozing van de irrigatiekanalen zijn er vooral de oorzaak van.

Het is trouwens een vaart met een afwisselend uitzicht op de oevers van de rivier. Kortom, er is veel te zien.

Het waait vandaag flink, niet alleen aan de oever, maar zeker ook op het zonnedek. Er is ook veel sluierbewolking. Het is daardoor behoorlijk fris. We trekken daarom onze fleeces maar aan.

We komen ook nog langs een botenherstelplaats.

Er wordt op heel veel plaatsen water uit de Nijl gepompt ten behoeve van de gewassen op de vruchtbare strook vlak langs de rivier. Overal wordt gewerkt. Her en der zijn pontjes.

Om 13.00 uur is het lunch time. Exact om deze tijd leggen we aan in Luxor.

Om 14.30 uur brengt de bus ons naar een koetsenstandplaats in het centrum van Luxor.

In 1980 waren er geen koetsenstandplaatsen, maar hield je gewoon een koets aan.

Gedurende 5 kwartier rijden we door wijken waar de gewone Egyptenaar woont. We krijgen daardoor een goed beeld van zijn levensomstandigheden. Opvallend veel huizen hebben een bovenetage in aanbouw maar van enige activiteit is geen sprake. Die bovenetage zou bestemd zijn voor de oudste zoon. Het krioelt in de wijken van kleine kinderen. Ze zijn allemaal even vriendelijk en zwaaien onophoudelijk naar ons. We zien hier en daar ook nieuwbouw.

Spectaculair wordt het als we in colonne over de markt gaan. Het pad is nauwelijks breed genoeg voor de koetsen. Soms rukt de kap van de koets kledingstukken van de lijnen, dan weer rijdt een wiel dwars over een doos tomaten.
We zien bijna uitsluitend vrouwen. Een enkele keer zien we een man en dat is dan een verkoper.

Vanaf de koetsjesstandplaats brengt de bus ons in 10 minuten weer terug naar de M/S Nil Marquise. We zijn daar om 16.30 uur. Als steeds moeten we wel door het Isis Hotel Luxor met controlepoortjes om op het schip te komen.

's Avonds gaan we naar de Sound & Light Show in de Tempel van Karnak. Er wordt in woord en muziek en met spectaculaire verlichting de geschiedenis van dit tempelcomplex verteld.

Tijdens het gesproken woord wordt er veel op de muren van het tempelcomplex geprojecteerd.

Rond 19.30 uur rijden we langs het verlichte tempelcomplex van Luxor terug naar de M/S Nil Marquise.

Om 20.00 uur is het diner.
Daarna vinden we het voor vandaag genoeg.

naar volgende dag