Dag 4. Zondag, 4 oktober 2009
Niagara Falls

De dag begint spectaculair. Iedereen wordt om 06:00 uur door de telefoon gewekt. Zou dat om 07:00 uur worden herhaald? Voor de zekerheid toch maar even de eigen wekker gezet.

Als we dan na een rustig ontbijt nog even op onze kamer zijn, wordt er brandalarm gegeven. Iedereen moet naar buiten. Liften mogen niet worden gebruikt. We worstelen ons over overvolle trappen naar beneden. Sommigen hebben het schuim van de tandpasta nog op de mond. Anderen zijn nog maar half aangekleed. Eén reisgenote trilt over haar hele lichaam als een espenblad. Bij de eerste koffiestop is zij nog nauwelijks in staat de koffie in haar kopje te houden.

Gelukkig is het loos alarm. Er kwam de vorige week ook al een paar keer een brandmelding binnen. Ook toen was er niets aan de hand.
De brandweermannen keren terug uit alle hoeken van het gebouw. Ze nemen trots en met een glimlach ons applaus in ontvangst. De 4 brandweerauto's rijden weg. Het regent dat het giet.

Het is maar 33 miles naar de Niagara Falls. We rijden een flink stuk langs de Niagara River. Die rivier loopt van het Eriemeer naar het Ontariomeer. Hij vormt de grens tussen de provincie Ontario in Canada en de staat New York van de VS.
Als we over de Niagara Bridge rijden, zien we in de richting van de watervallen een enorme condenswolk. Gelukkig, de waterval stroomt dus nog steeds!

We blijven aan de Amerikaanse kant van de watervallen. Terwijl onze reisgenoten een boottocht maken op de Maid of the Mist naar het Horseshoe Basin en zich daarom -om niet al te nat te worden- hullen in een mooi blauwe -meer op een zak lijkende- plastic regencape, gaan wij naar de 45 minuten durende IMAX-film Niagara: miracles, myths and magic.

We kiezen niet voor de boottocht omdat we een jaar geleden bij de watervallen van Iguaçú in Brazilië net zo’n soort tocht hebben gemaakt. Reisgenoten Nelly & Wil denken er precies zo over. Gevieren trekken we verder op. Niagara is een spectaculair IMAX-avontuur. De film neemt ons op het razende water mee op een tocht over de watervallen en gaat ook nog eens terug in de tijd. Hij brengt ons naar de dagen dat de Indianen het gedonder van de watervallen vereerden, 2.000 jaar voordat de eerste Europeanen de watervallen ontdekten. We zien waaghalzen die de woede en razernij van de watervallen uitdaagden, zoals de Great Blondin, die in 1859 zijn leven waagde door over een touw de watervallen over te steken. Ook kunnen we ons verbazen over de 43 jaar oude lerares Anna Taylor, die zich liggend op een matras opgesloten met haar zwarte kat in een ton in de waterval naar beneden liet storten. Ze overleefde de val en kon het navertellen. De zwarte kat bleek -toen de ton werd geopend- wel wit te zijn geworden. Zoveel had het hem kennelijk gedaan.

Na de film gaan we naar het platform van de Observation Tower. We betrappen een grijze eekhoorn die lekker aan een maïskolf zit te knabbelen.

Het regent nog steeds. We hebben vanaf het platform een goed zicht op de American Falls. De Bridal Veil Falls -de Bruidssluier- kunnen we vandaaruit niet zo goed zien en de Horseshoe Falls al helemaal niet, want die liggen in een grote condenswolk. Eigenlijk zouden we daarvoor de Observation Tower -met de lift- op moeten gaan, maar we weten niet of we daar tijd genoeg voor hebben en bovendien is het weer wel erg slecht. Meespeelt waarschijnlijk ook wel dat deze watervallen toch duidelijk minder indruk op ons maken dan de Iguaçú-watervallen. Vergelijken is wellicht niet reëel, maar toch!

We zitten aan de hot chocolate als de groep zich weer bij ons voegt.

Met z'n allen gaan we dan met de bus over de American Rapids Bridge naar Goat Island, een eilandje in de Niagara River, dat de scheiding vormt tussen de Amerikaanse en de Canadese watervallen. Het eiland wordt Goat Island genoemd, omdat een herder met de naam John Stedman er zijn geiten en schapen naartoe bracht om ze tegen wolven te beschermen. Maar hij had pech. In de barre winter van 1780 gingen al zijn dieren dood op een na. Eén geit overleefde de winter. Goat Island slijt door de snelheid van het stromende water jaarlijks een meter af. In verband met de opwekking van elektriciteit wordt de hoeveelheid water die over de watervallen naar beneden stort vrij nauwkeurig geregeld. Het neveneffect daarvan is, dat de slijtage nog maar 30 cm per jaar bedraagt.
Vanaf Goat Island hebben we een veel beter zicht op de watervallen aan de Amerikaanse kant. We zien nu duidelijk naast de American Falls de Bridal Veil Falls. Zicht op de Horseshoe Falls hebben we vanaf het punt waar we staan niet. Daarvoor zouden we naar de andere kant van Goat Island moeten gaan.

Op Goat Island staat een standbeeld van Nikola Tesla (1856-1943). Tesla was een Servisch-Amerikaanse uitvinder, elektrotechnicus en natuurkundige. Hij wordt gezien als een van de grootste ingenieurs en uitvinders aller tijden. Nikola Tesla staat vooral bekend als de uitvinder van de wisselstroomgenerator, de wisselstroomelektromotor en van alle andere belangrijke componenten van het huidige elektriciteitsnet. Hij was de uitvinder van de Niagara waterkrachtcentrale op tweefasige wisselstroom die Edisons gelijkstroomsysteem antiek maakte. Het standbeeld staat vóór de toegangspoort die het enig overgebleven restant van de Hydro-Electric Power Plant is.

We gaan picknicken. Dat doen we in Fort Niagara State Park. Aan Lake Ontario. Eerst rijden we nog even langs Tops Market op de Niagara Falls Boulevard in Niagara Falls om brood, beleg, wijn en fris in te slaan. We maken van de gelegenheid gebruik wat broodjes te kopen voor het ontbijt van morgenochtend. Het hotel biedt geen mogelijkheid tot ontbijt; buiten het hotel is die mogelijkheid er natuurlijk wel, maar te ver weg. Dat kost alleen maar tijd.
De supermarkten in de VS zijn toch wel van een andere orde dan de onze. Op de eerste plaats is het gebouw waarin ze gehuisvest zijn véél groter. Niet alleen wat lengte en breedte betreft, maar ook wat de hoogte aangaat. Het assortiment dat wordt gevoerd, is enorm. Er wordt altijd sterke drank verkocht. Bijzonder daarbij is, dat je altijd je ID moet laten zien. Dat geldt zelfs de oudste deelnemer van onze groep. Regel is regel, nietwaar. De Amerikaanse supermarkt is het hele jaar door 7 dagen per week van 06:00 - 23:00 uur geopend, feestdag of geen feestdag. Toeslagen op het uurloon voor avond en weekenduren worden niet gegeven. Tenslotte is het nooit een probleem je auto bij een supermarkt kwijt te raken: de parkeerplaats is altijd enorm groot.
In veel van de supermarkten worden op aanvraag gratis bonuskaarten verstrekt. Die leveren soms best wel een flinke korting op.

Op de picknickplaats zijn geen anderen. Alle tafels zijn dus voor ons. Een aantal daarvan staat onder een overkapping.
Het wordt droog en de bewolking trekt weg. De zon komt zelfs door. Daardoor zien we aan de overkant van het meer -in Canada dus- Toronto liggen.

De broodjes gaan er goed in. Niet zo verwonderlijk eigenlijk. Het is niet alleen al 14.30 uur, maar ze zijn ook heerlijk klaargemaakt.

Tegen 16:00 uur gaat het weer regenen. Tijd om snel naar het hotel te gaan dus.

We frissen ons op en gaan naar de bar. Het bier -Samuel Adams lager- smaakt weer best.
Vandaag willen we eens in de stad eten. Reisgenoten is dat gisteren goed bevallen. Door de regen lopen we naar het centrum van Buffalo. Maar hoe we ook ons best doen, een restaurant dat open is vinden we niet. Dus maar weer terug naar Adam’s Mark Hotel. Daar laten we ons de hot Buffalo wings goed smaken.

naar volgende dag