Dag 6. Dinsdag, 6 oktober 2009
Washington, D.C.

We ontbijten in de lobby. We moesten ons er niet teveel van voorstellen, had Hans gezegd. Toch geeft een bordje op onze slaapkamer over het ontbijt aan: Enjoy a great start to a good day! Dat geeft nog hoop, maar na het ontbijt moeten we er om lachen.

Het is 43 miles naar Washington, normaal een half uurtje rijden dus. Maar omdat de snelweg vol staat, zou het best weleens lang kunnen gaan duren voor we er zijn. Het pakt anders uit, binnen de kortste keren draait Orlando een carpoolbaan op. Het is een omkeerbare, dus we mogen verwachten vanavond ook goed te zitten. Volgens Hans scheelt de carpoolbaan gauw 20 minuten.

Als we Washington naderen, zien we direct al het bijna 170 m hoge Washington Monument en de koepel van het Capitool.

We komen Washington binnen bij het Pentagon, het 5 verdiepingen hoge vijfhoekige -en dus pentagramvormige- gebouw van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Precies bij een punt van het gebouw, dus we zien in een keer 2 volledige zijden.
We rijden de Potomac River over. Veel regeringsgebouwen, zoals het Department of Treasury en het Department of Agriculture, zijn stemmig grijs-gelig van kleur. Dat geldt niet voor het Department of Commerce.

We komen bij The Mall. The Mall is een 1 mile lange boulevard tussen het Capitool en Washington Monument. Men noemt dit vaak het culturele hart van Washington, D.C. Er zijn nogal wat musea gehuisvest langs deze boulevard. Ze zijn allemaal aangesloten bij het Smithsonian Institution en zijn gratis te bezoeken. Wat begon als een erfenis van een geleerde Engelsman, is het Smithsonian Institution nu na het Louvre in Parijs en het British Museum in London, het 3de van de meest beroemde musea ter wereld. Het merendeel van de 19 aangesloten musea van het Smithsonian Institution staat in Washington, D.C., maar ook in New York heeft dit instituut zich inmiddels gevestigd. Onder meer het National Museum of American History en het National Air and Space Museum zijn aan The Mall gevestigd.
Het eerste wat we zien is het Washington Monument. Het is een obelisk. Een obelisk is een hoge, vrijstaande vierkante zuil die in een piramidevormige spits uitloopt. Met zijn 169,3 m is Washington Monument de hoogste obelisk die ooit is gebouwd. De obelisk is op zijn dikste punt 4,57 m en op zijn dunste maar 17,78 cm. Hij weegt ruim 81.500 ton. Er is in totaal 37 jaar aan gewerkt. Het monument werd opgericht voor George Washington, de eerste Amerikaanse president. Hij was generaal, opperbevelhebber van de koloniën in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Van oorsprong was Washington een planter.

Over The Mall rijden we naar het Capitool, de zetel van de volksvertegenwoordiging van de Verenigde Staten. Het Capitool is net als het Lincoln Monument en het Witte Huis in neoclassicistische stijl gebouwd. Het midden van het Capitool bestaat uit een gietijzeren koepel met een diameter van ongeveer 30 m. Die koepel is pas in 1863 voltooid en verving een veel kleinere, houten koepel uit 1812.
We kunnen de eerste trap van het Capitool op. Hekken verhinderen dat we verder gaan. Overal, tot op het dak, staan gewapende veiligheidsagenten. Het is pas 09.30 uur, dus er zijn nog maar weinig belangstellenden. Het park vóór het Capitool schept ruimte.

Dan gaan we naar het Witte Huis. We mogen niet aan de voorkant komen. Dus blijven we aan de achterkant. En heel ver weg. Ook hier zien we overal veiligheidsagenten. Op afstand lijken het wel antipersoneel snipergeweren waarmee ze gewapend zijn. De presidentiële limousine staat rijklaar. Op de linkerflank prijkt de vlag met het presidentiële zegel, op de rechterflank die van de Verenigde Staten. Niet zichtbaar met het blote oog. Maar wél door een zoomlens. Zoals de vorige presidentiële limousines, kreeg ook deze de bijnaam The Beast, omwille van haar indrukwekkende uitrusting.

We staan er nog maar ternauwernood of een veiligheidsagent op een fiets maakt ons op een agressieve manier duidelijk dat we weg moeten gaan. Als we dat niet snel genoeg naar zijn zin doen, wordt hij nog agressiever. Ons rest niets anders dan te gaan. Even later passeert ons een transport. Nog weer wat later landt een presidentiële helikopter in de tuin.

Langs het Washington Memorial gaan we naar het Lincoln Memorial, de plek waar Martin Luther King de wereld met zijn I have a dream-toespraak kippenvel bezorgde.
Het Memorial is gebouwd in een symmetrische lijn met het Capitool en het Washington Monument. De 36 pilaren van 10 m hoog die het op een Griekse tempel lijkende gebouw omringen, symboliseren de 36 staten die de USA vormden tijdens het presidentschap van Abraham Lincoln. De namen daarvan zijn gebeeldhouwd in de fries van het Memorial. Nu vormen 50 staten de USA. De namen van 48 daarvan zijn gebeeldhouwd in de bovenbouw van de fries. Dat waren de staten waaruit de USA bestonden toen het Memorial werd afgebouwd. De staten Alaska en Hawaï hebben zich later aangesloten. Hun namen staan vermeld op een plaquette in de hal. Er zijn ook muurschilderingen.

Binnen in het Memorial staat  een groot standbeeld van Lincoln. Lincoln kijkt, met een ontspannen hand en een gebalde vuist om de verschillende kanten van zijn persoonlijkheid aan te tonen, uit over de lengte van The Mall.

Vlakbij het Lincoln Memorial ligt het Vietnam Veterans Memorial.
Het bestaat uit 3 delen:
Het Three Soldiers statue. Het standbeeld bestaat uit 3 soldaten, in uniform en voorzien van wapens, die met hun gezicht naar de Memorial Wall staan en zo de namen lezen van al hun gesneuvelde collega’s.
Het Vietnam Women’s Memorial. Dit vrouwenmonument is opgedragen aan alle vrouwen die hun land hebben gediend in de Vietnamoorlog, waaronder veel verpleegsters.

De Vietnam Veterans Memorial Wall. Dat is het bekendste deel van het monument, ook wel The Wall genoemd. Het bestaat uit twee 75 m lange zwarte muren die onder een hoek van 125º zijn geplaatst, de een wijzend naar het Lincoln Memorial en de ander naar het Washington Monument. Op de muren staan alle namen van de gesneuvelde en vermiste soldaten tijdens de Vietnamoorlog. In totaal zijn dat er zo’n 58.000.

Vlak ernaast ligt het Korean War Veterans Memorial. Het monument is aangelegd in de vorm van een driehoek die een cirkel kruist. Binnen de driehoek staan 19 roestvrij stalen beelden. Het zijn soldaten, van meer dan 2 m hoog, die een squad op patrouille voorstellen, gekleed in hun volle uitrusting, verspreid tussen stroken graniet en jeneverbesstruiken, die het ruwe Koreaanse terrein voorstellen. Ten noorden van de beelden ligt een pad, dat een zijde van de driehoek vormt. Daar achter, in het zuiden, strekt zich over een lengte van 50 m, een zwart granieten muur uit. In deze muur zijn fotografische beelden gezandstraald die soldaten, uitrusting en mensen die betrokken waren bij de oorlog uitbeelden. Dit vormt de tweede zijde.

De derde zijde van de driehoek, gericht naar het Lincoln Memorial, is open gelaten. Noord van de beelden en het pad staat de United Nations Wall, een lage muur met een lijst van de 22 leden van de Verenigde Naties die troepen hebben ingezet of medische ondersteuning boden in het kader van de Koreaanse oorlog. De cirkel bevat de Pool of Remembrance, een ondiepe vijver, met een diameter van ruim 9 m, omlijnd met zwart graniet en omgeven door een prieel met bomen en banken. De inscripties vermelden het aantal Amerikaanse doden, gewonden, vermisten en krijgsgevangenen. Op een nabije plaat staat geschreven: Our nation honors her sons and daughters who answered the call to defend a country they never knew and a people they never met. Een andere granieten muur draagt de simpele boodschap, ingelegd in zilver: Freedom is not free.

We strijken even neer op een terrasje.

Op een groene heuvel boven de Potomac River, met zicht op Washington, D.C., ligt Arlington National Cemetery. Daar gaan we nu heen. Op Arlington Cemetary liggen meer dan 300.000 militairen en belangrijke staatslieden en burgers begraven. Zo liggen er onder andere presidenten, astronauten en politici.

Het hart van de 252 ha grote begraafplaats is de Tomb of the Unknowns, het graf van de onbekende soldaten, waarmee de duizenden worden geëerd die nooit zijn geïdentificeerd. Het is voor ons even te ver weg. Op het graf van John F. Kennedy brandt een eeuwige vlam, ontstoken door zijn vrouw op de dag van zijn begrafenis in december 1963. Zij ligt samen met hun zoontje Patrick en een ongeboren, naamloze dochter naast de oud-president begraven. Uiterste stilte moet in acht worden genomen. Degene die wat zegt, krijgt het aan de stok met een toezichthouder. Vlakbij John F. Kennedy ligt zijn broer Robert F. Kennedy begraven. Het sobere graf heeft slechts een wit kruis en een naambordje. Sinds kort hebben John en Robert gezelschap van hun broer Ed. Edward M. heeft eenzelfde sobere graf als Robert F.

Op de top van de heuvel staat Arlington House in georgian revivalstijl, waar Robert E. Lee, generaal van de Confederates, woonde. Toen hij zijn huis in 1861 verliet om de troepen van Virginia te leiden, confisqueerde de Unie zijn landgoed om er een begraafplaats van te maken. Het huis is nu opengesteld als monument voor de generaal. Ons ontbreekt de tijd het huis te bezoeken.

De excursie zit erop. De rest van de dag kunnen we naar eigen inzicht invullen. We worden door de bus afgezet op The Mall.
Omdat het tegen 13.30 uur loopt, gaan we eerst lunchen. We doen dat in Smithsonian Castle.
The Castle is het administratieve hoofdkwartier van het Smithsonian Institution. De imposante grote zaal van het hoofdkwartier functioneert als informatiecentrum. Er is ruimte genoeg voor een restaurant. We nemen een broodje vlees. Het is eigenlijk meer een vleesbroodje. De prijs is er dan ook wel naar.

We gaan eerst naar het National Air and Space Museum. Het heeft de grootste collectie van vlieg- en ruimtevaartuigen in de wereld. Van alle musea in de stad -of misschien zelfs in heel Amerika- trekt dit museum verreweg de meeste bezoekers.

Van buiten lijkt dit gebouw nog het meest op een enorme hangar; binnen vergapen zich elk jaar bijna tien miljoen enthousiastelingen aan de honderden historische vliegtuigen en raketten die overal in deze ruimte hangen en staan. Het North American X-15 raketvliegtuig is imposant in de hangar aanwezig. De X-15 was een van de belangrijkste USAF/NASA experimentele vliegtuigen. Hij werd gebruikt om onderzoek te doen naar gewichtloosheid en naar wat er zou gebeuren met een vliegtuig dat terugkeert uit de stratosfeer. De X 15 werd onder de vleugel van een B52 bommenwerper gehangen en naar ongeveer 12 km hoogte gevlogen. Daar werd hij losgekoppeld en met de raketmotor die in dat vliegtuig zat naar grotere hoogte geleid. Het toestel zweefde vervolgens motorloos net zoals de spaceshuttle terug naar de aarde, naar Edwards Air Force Base. De X-15 brak talrijke snelheids- en hoogterecords in de jaren ‘60 van de vorige eeuw en leverde een grote hoeveelheid gegevens, die nog decennia lang gebruikt werden bij het ontwerpen van nieuwere ruimtevaartuigen. De grootste snelheid van de X-15 was 6.437 km/u.

Aan een kant staan de militaire vliegtuigen, onderverdeeld in oorlogen en tijdperken. Aan de andere kant van de hangar bevinden zich de commerciële vliegtuigen.

Bijzondere aandacht geven we aan de Flyer, het vliegtuig waarmee de gebroeders Wright de eerste geslaagde gemotoriseerde vlucht maakten, de Spirit of St. Louis, het vliegtuig waarmee Charles Lindbergh als eerste de Atlantische Oceaan overstak, vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog, de capsule van de Apollo 11, de eerste raket die op de maan landde in 1969 en het originele filmmodel van de Enterprise, het ruimtevaartuig uit Star Trek. We bezoeken de Skylab Orbiter Workshop, het eerste Amerikaanse ruimtevaartlaboratorium, en de omstreden Enola Gay Exhibit, de zwaar gecensureerde expositie over de Amerikaanse bommenwerper Enola Gay die de atoombom op Hiroshima liet vallen.
We zien ook een model op maat van een Lunar Roving Vehicle, een elektrisch voertuig dat werd ontworpen voor gebruik op de maan. Tijdens de laatste Apollo-missies zijn er drie van deze voertuigen meegenomen naar de maan. Alle drie de maanwagens zijn bij terugkeer van de astronauten op het maanoppervlak blijven staan. Door de afwezigheid van weersinvloeden en menselijke activiteit staan ze er anno 2009 nog exact zo bij als ze begin jaren '70 van de vorige eeuw zijn achtergelaten. Het model dat in het museum staat is gemaakt van bij de bouw van de achtergebleven maanwagens overgebleven materiaal.

We kunnen de aanbieding 4-dvd collector's set NASA, a retrospective, niet weerstaan. Het kost trouwens erg veel tijd voordat men ons de zekerheid kan geven dat de dvd's ook in Nederland afspeelbaar zijn.

We gaan -for the second best view of the city- naar het Old Pavilion at the Post Office uit 1899. We komen langs de National Gallery of Art.

Het Old Pavilion at the Post Office Het staat tegenover het FBI-gebouw. Het Post Office was tot 1914 stadspostkantoor en daarna tot 1934 hoofdkantoor van het United States Post Office Department. Het werd het eerste regeringsgebouw met een eigen elektriciteitsvoorziening.
Het Post Office werd in 1982 geheel gerestaureerd. Rondom de binnenplaats -met een glazen dak ter hoogte van de 10e verdieping- en op de 1e en 2e verdieping liggen allemaal winkeltjes en restaurantjes. We gaan met 2 liften naar de 12e verdieping. De 1e -een glazen- gaat naar de 10e verdieping waar 10 grote bronzen klokken hangen, de 2e -een gesloten lift- naar het uitkijkplatform op de 12e verdieping.

Omdat het een heldere, zonnige dag is kunnen we maximaal van het uitzicht genieten. Goed te zien is dat er 2 hogere punten zijn: het Washington Monument dat een voor het publiek toegankelijk uitzichtplatform heeft en de Basilica of the Shrine of the Immaculate Conception, die dat niet heeft.
We zien van zuid, via west en noord, naar oost onder meer: het National Air and Space Museum en het Ronald Reagan Washington National Airport, het Washington Monument, het Lincoln Memorial en  het Witte Huis, de Washington National Cathedral en de Basilica of the Shrine of the Immaculate Conception en het Capitool en de U.S. Supreme Court.
Via steile trappen lopen we 2 verdiepingen omlaag om de 10 bronzen klokken eens nader te bekijken. Dan gaan we met de glazen lift weer terug naar de binnenplaats. Daar drinken we een black tea.

Via de Gallery of Art Sculpture Garden gaan we -langs een popcornkarretje- naar het National Museum of American History. In de Sculpture Garden staat 19e en 20e-eeuwse kunst. Onder andere optical illusion art van Roy Lichtenstein: een 3-dimensionaal huisje, van welke kant je het ook bekijkt.

In het National Museum of American History is van alles over de Amerikaanse geschiedenis te vinden.

Er is een grote tentoonstelling over de Presidenten, de jurken die de First Ladies tijdens de inauguratie droegen zijn er te bezichtigen en voor velen zijn de bokshandschoenen van Mohammed Ali -of was hij toen nog gewoon Cassius Clay?- of de rode schoentjes van Dorothy -Judy Garland- in de film 'The Wizard of Oz' misschien wel de hoofdreden om te komen kijken. Wat te denken van de originele Kermit de kikker en Archie Bunker’s stoel uit de tv-serie All in the Family? We kunnen de geur van het eten -6x- en drinken -2x- ruiken, dat de soldaten van Washintons leger kregen toen zij in 1776 op Long Island gelegerd waren. Waar of niet waar?  De lust tot eten en drinken vergaat ons in elk geval ter plekke!

Bijzonder vinden we eigenlijk wel het uithangbord dat de joods-Russische immigranten Jozef en David Miller in de Lower East Side van New York City aan hun messenwinkel hadden bevestigd. Het is een traditioneel uithangbord, want er staat niet alleen tekst op, maar ook afbeeldingen. Op die manier was het ook voor analfabeten duidelijk om wat voor soort zaak het ging.
De tekst van het uithangbord luidt: Dit is de messenwinkel van Miller. Miller messen zijn de beste en de mooiste van de hele wereld. Ze roesten gegarandeerd nooit.

De Miller winkel op 25 Canal Street in New York City maakte met uiterste precisie met de hand messen voor het ritueel  slachten en ook klemmen en mesjes voor het ritueel besnijden. Het op het uithangbord afgebeelde grote rechthoekige mes is voor het slachten van vee, het kleine rechthoekige mes voor het slachten van pluimvee. De 2 andere afbeeldingen  stellen een klem en een tweezijdig snijdend mes voor het besnijden voor. In de joodse traditie werd en wordt nog steeds trouwens veel nadruk gelegd op netheid, snelheid, efficiëntie en minimalisering van pijn bij het gebruik van deze attributen.

Om 17:15 uur moeten we weer terug naar het hotel. Aan de ene kant vinden we dat jammer, omdat er nog zó veel te zien is. Aan de andere kant zijn we toch best wel moe. En wij niet alleen. Want op het verzamelpunt bij het National Museum of Natural History probeert iedereen op een muurtje een zitplaats te bemachtigen.

We rijden weer over de -nu omgekeerde- carpoolbaan.
We eten aan de overkant van het hotel bij Kabob Factory Restaurant. Veel reisgenoten zoeken daar ook hun toevlucht. Lekker -zoals wij- vinden ze het lang niet allemaal.

We eindigen de dag in de lobby van het hotel.

naar volgende dag