Dag 11. Zondag, 11 oktober 2009
Laughlin - Flagstaff

We gaan vandaag naar Flagstaff, 234 miles van Laughlin. Flagstaff ligt aan Route 66. Leuk. Maar zolang hoeven we op die weg niet te wachten, want we zullen er al heel snel een stuk op rijden. De zon schijnt en het is nu al warm.

We steken de Colorado River over en zijn dan in Arizona, meer specifiek in de Sonora Desert. Over Highway 68 rijden we naar Kingman. Bij Kingman ligt een grote kopermijn en een turkooismijn. We draaien de Interstate 40 op en zitten nu feitelijk op de Route 66.

We zien een paar van die typische trading posts, waarvan je er vroeger langs deze weg tientallen had.

Omdat Route 66 zich opnieuw mag verheugen in grote publieke belangstelling worden die trading posts steeds meer in ere hersteld. De begroeiing wordt langzamerhand wat hoger en neigt naar high chaparral.
Bij Seligman stoppen we een half uurtje. Er zijn erg veel souvenirshops. Maar ook zo'n echte ouderwetse barbershop. Alles herinnert aan Route 66 en -dus- aan vroegere tijden.

Naarmate we steeds meer richting Flagstaff rijden, stijgen we tot 7.000 feet hoogte. We komen op het Kaibab plateau.

We zien steenkoolbergen. Steenkool wordt hier dus bovengronds gewonnen en niet in mijnen.
Langs de weg staan in grote regelmaat brievenbussen. Aan die brievenbussen zit een vlaggetje. Als dat vlaggetje omhoog staat, is dat voor de post het teken dat er een brief of een pakje in de bus ligt dat verzonden moet worden.

Het jachtseizoen begint binnenkort. Jachtvergunningen worden niet onbeperkt afgegeven. Jaarlijks moet erom worden geloot.

Het jagen is niet altijd zonder gevaar. Vorig jaar nog kwam een jager aan de noordkant van de Grand Canyon te dichtbij het dode lichaam van een bergleeuw. De jager liep daarbij de pest op, omdat de leeuw was besmet.

De koeien die hier binnen de afrasteringen lopen, zijn allemaal vleeskoeien. Ze eindigen dus als steak.

Williams, op het snijpunt van de Interstate 40 en de State Highway 64, was oorspronkelijk een houthakkersdorp, net als Flagstaff. We gaan daar de State Highway 64 op. Richting Valle en Tusayan.

We zijn nu vlakbij de Grand Canyon. We gaan niet naar de Grand Canyon Skywalk. Dat is een U-vormig uitkijkbalkon boven de Grand Canyon, aan de westkant, 300 km naar links van ons uit gezien. Je loopt op 75 mm dik glas en ziet 1.200 m onder je de Colorado River. Met onze eigen bus mogen we niet naar de Skywalk toe. De kosten van de speciale bus zijn zo'n $ 50,- p.p. en om überhaupt over de skywalk te mogen lopen moet er nog eens $25,- p.p. worden betaald. Maar dat is niet de voornaamste reden. Bij de Skywalk is het altijd heel erg druk. Hoewel het balkon 800 mensen kan dragen, worden er maar 120 tegelijk toegelaten. De wachttijd kan dus bijzonder lang zijn.

We gaan door naar Maswik Lodge in het zuidwestelijk deel van Grand Canyon Village. In het Xanterra cafetaria nemen we allebei een broodje met een black butte porter beer.

Daarna lopen we aan de rand van de South Rim van de Grand Canyon naar de Bright Angel Lodge. Het zicht in de canyon is onwaarschijnlijk mooi. De zon staat precies goed.

De bus brengt ons naar het vliegveldje bij het plaatsje Tusayan waar we met een helikopter een vlucht boven de Grand Canyon gaan maken. De vlucht zal ongeveer 25 minuten duren. In elke Papillon helikopter -er vliegen er heel wat!- kunnen 6 personen meevliegen: 1 naast de piloot en 5 in de ruimte daarachter. Van die 5 vliegen er 2 achteruit. De helikopters hebben een soort panoramaruiten. Iedereen kan dus goed zien.

 Eerst moeten we ons laten wegen. De plaatsindeling vindt namelijk plaats op basis van gewicht. Dan krijgen we een video te zien met allerlei beveiligingsvoorschriften, waarna we in het toestel plaats kunnen nemen. Geen van beiden zitten we voorin. Zo'n vlucht kost wel een paar dollars, maar het is alleszins de moeite waard. Jammer is wel dat we van de 25 minuten feitelijk maar 15 minuten boven de Grand Canyon vliegen. Maar in die tijd kom je dan ook ogen te kort. De vele verschillende lagen van de rotswanden die we zien, bevatten fossielen, die kenmerkend zijn voor de periode waarin de laag is afgezet. Fossiele soorten die wereldwijd voorkomen en korte tijd hebben bestaan, hebben geholpen bij het dateren van de lagen. Vroegere cartografen en geologen zagen gelijkenissen tussen bergtoppen en enkele grote door mensenhanden gemaakte bouwwerken. Ook Clarence Edward Dutton, die de canyon in 1880 en 1881 onderzocht op verzoek van de US Geological Survey, een wetenschappelijk bureau dat onderdeel is van de Amerikaanse regering, wees in dit verband op aan Brahma, Vishnu en Shiva gewijde hindoetempels. Zelfs toen François Matthes in 1902 een topografische kaart van de canyon tekende, bleef hij die traditie van naamgeving trouw, want hij noemde -als voorbeelden- bergtoppen op die kaart Wodans Troon en Krishna Tempel en gaf ook schachten en aardlagen identieke namen. De Vishnu schacht in de canyon bijvoorbeeld is de oudste zichtbare aardlaag ter wereld.

We zetten dan koers naar Flagstaff.  De oorspronkelijke bewoners van dit gebied waren indianen: Navajo (uitspraak: Navaho, Appache woord voor paardendieven), Pauite en Yavapai. Omdat die binnendringers niet zo mochten en delfstoffen er nauwelijks waren te vinden, duurde het tot 1876 voordat de eerste blanken zich er vestigden. Forsyth Mc Milan kwam toen met een kudde schapen, kort daarop gevolgd door een groep van zo'n 50 kolonisten uit Boston. Mede ter gelegenheid van de viering van de 100e verjaardag van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring werden van een hoge pijnboom alle takken afgezaagd en hing men een vlag in de top. Die vlag was van heinde en verre te zien en gaf de nederzetting zijn naam: Flagstaff.

Wij hebben het nog niet eerder meegemaakt: 2x vliegt een vogel zich dood tegen de bus. Er ligt ook al een dood hert langs de kant van de weg. Volgens Hans schijnt het doodrijden van herten relatief veel voor te komen.

We rijden door een bosrijk gebied. We zien dat er op veel plaatsen branden hebben gewoed.

Om 18:00 uur komen we aan bij Days Inn aan de Route 66 in Flagstaff. Het is een motel. Eén van onze reisgenoten -Florry- treft een vriend die ze 64(!) jaar niet meer heeft gezien. De vriendschap ontstond in een Jappenkamp. Als dat niet goed geregeld is!
Flagstaff heeft een stationnetje. Er loopt een spoorlijntje daarvandaan naar de Grand Canyon.

We eten bij Galaxy tegenover het motel. Het bestelde Route 66 beer is een teleurstelling!  Het blijkt een soort cola te zijn. Logisch eigenlijk, want voor wie van de Route 66 gebruik maakt, is alcohol immers taboe! We nemen dan maar Blue moon, Belgian White Belgian-style Wheat Ale. Belgischer kan het toch niet!

We hebben er nu in totaal 2.114 busmiles opzitten.

naar volgende dag