Dag 13. Dinsdag, 13 oktober 2009
Bryce - Las Vegas

Het heeft vannacht geregend.
We gaan vanmorgen vroeger dan normaal weg. Al om 07:45 uur. We gaan we met de bus naar Ruby's Inn om daar te ontbijten en nog wat in de General Store rond te kijken. Geheel in stijl hebben daar de toiletdeuren bordjes met de opschriften Cowboys en Cowgirls.

We komen niet meer in het motel terug.
Om 08:30 uur vertrekken we naar Bryce Canyon, dat als het ware om de hoek ligt.

We zien direct al herten langs de weg. Niet zo verwonderlijk gezien de met regelmaat geplaatste bordjes No hunting. Het is zwaar bewolkt.

Bryce Canyon National Park is geologisch het jongste deel van het Colorado Plateau. Het is 13 miljoen jaar geleden door enorme tektonische bewegingen 3.000 m omhoog gestuwd en daarna door spanningen in de rotsblokken en sterke winderosie omgevormd tot een sprookjesgebied van rotsnaalden, zuilen, bogen en wanden. De kleuren variëren van roze, oranje, rood tot bruin en wit.

Wij stoppen bij Sunset Point. Vandaar lopen we in 5 kwartier de 4 km naar Sunrise Point. Het hoogteverschil bedraagt 170 m en vooral bij de afdaling mag je geen ‘dieptevrees’ hebben. Het smalle wandelpad gaat steil naar beneden en de beleving is intens en indrukwekkend. We lopen door kloven en poorten en tussen zuilen als stalagmieten. Het zou wat minder steil zijn dan de wandeling in Walnut Canyon, maar daar kan wel een vraagteken bij worden gezet. In elk geval ontbreken de trappen. In de rotsen zit opmerkelijk veel kalk. Dat moet natuurlijk ook wel, anders zouden ze nooit zo geërodeerd kunnen zijn.
Het is weliswaar zwaarbewolkt, maar het licht om te fotograferen is heel goed.

Om 10:45 uur verlaten we Bryce Canyon. We gaan weer terug naar Mount Carmel Junction. We maken eerst een fotostop bij Red Rock Canyon. Voor de gemiddelde leek is het verschil in rotsformaties met Bryce Canyon absoluut niet waarneembaar.

We rijden verder langs typisch houten Amerikaanse huizen, langs al aardig verkleurde loofbomen, langs herten tussen bomen en langs buffels binnen afrasteringen. Er zijn eigenlijk nog maar weinig buffels in Amerika. Er werden enorme aantallen afgeschoten, om plaats te maken voor koeien.

Bij Mount Carmel Junction, in White Mountain Trading Post, kunnen spijtoptanten hun slag slaan. Dat gebeurt ook. Anderen genieten er van koffie of hot chocolate, met of zonder koek.

Om 12:30 uur gaan we verder. Las Vegas roept. Maar eerst komt natuurlijk nog Zion National Park, bekend om z'n buitengewone rotsformaties. We zijn daar om 12:50 uur. We maken hier geen wandeling, maar rijden er slechts doorheen.
Ook hier is het ongelooflijk mooi. Een edelhert steekt de weg over.

Voor het eerst zien we dambordpatronen op de flanken van sommige rotsformaties. Dat geeft ons aanleiding te veronderstellen dat hier naast erosie, ook sprake is van verwering van de sedimentaire gesteenten. Hoe dan ook, het is bijzonder dit te zien. Binnen de patronen groeien kleine bomen. Dat betekent niet dat ze nog jong zijn, maar juist dat ze erg oud zijn en ook heel sterk. Door het nagenoeg ontbreken van grond moeten de wortels namelijk hun uiterste best doen om voeding te vinden. Als gezegd, erosie vindt hier natuurlijk ook plaats. En met name zanderosie. Dat bewijzen de talloze zandduinen die we zien.
De weg die we volgen is erg kronkelend. We komen door 2 tunnels. Eén ervan is wel een kilometer lang. Beide zijn met de hand geboord. Ze dateren uit 1930.

Aan beide kanten van de lange tunnel staat een ranger de doorgang te regelen. Bussen en campers moeten echt in het midden van de tunnel rijden, want hij is beslist niet zo hoog als de tegenwoordige tunnels. Vanuit de tunnel heb je door koepelvormige "vensters" zicht op de meest fantastisch gevormde rotsformaties.
Aan het eind van de lange tunnel maken we even een fotostop. Els ziet een in onze ogen onbekend insect. Navraag thuis bij de Nederlandse Entomologische Vereniging leert, dat het om een vlieg gaat en wel een uit de familie Tachinidae. Met meer dan 1.300 Amerikaanse soorten is het de vereniging niet mogelijk met zekerheid te bepalen welke soort het precies is.

We zien zo'n 10 steile wand klimmers. Mooier zijn de in de rotsen door de wind geërodeerde bogen en door water uitgesleten bruggen. Gelukkig is Hans er om ons daarop te attenderen. Het verschil is niet zo duidelijk zichtbaar meer, omdat de rivier -de Virgin River- inmiddels een heel stuk lager stroomt en de wind ondertussen niet is gaan liggen.
We rijden langs Cathedral Mountain. Binnen afrasteringen zien we bisons, elanden en edelherten. We komen voorbij een lavastroom in de vorm van zwart gesteente tussen de zandsteenbergen.

Via Trading Post Fort Zion en Laverkin -met een grote L op de bergwanden- gaan we naar Hurrican, te herkennen aan de H op de bergflanken. Bij Lin's nemen we hand made sandwiches. Het duurt even voor ze klaar zijn, maar het wachten is meer dan de moeite waard.

We draaien de Interstate 15 op en gaan via St. George naar Mesquite. Tussen beide plaatsen wijst Hans ons op een bergmassief dat schuin staat ten opzichte van alle andere massieven. Het is duidelijk dat de aarde hier in vroeger tijden omhoog gekomen en gedraaid is. Even voor Mesquite moet de klok 1 uur terug worden gezet: we zijn in Nevada.

We blijven op de Interstate 15 en naderen Las Vegas.
Las Vegas is de snelst groeiende stad van de VS. Het inwonertal is de laatste 8 jaar van 1 naar 2 miljoen gegroeid. De stad kan zonder stroom niet bestaan.
Las Vegas heeft in deze tijd van recessie 12% minder bezoekers en 10% minder omzet.

We komen langs een greyhound hondenrenstation. Er kan natuurlijk flink gewed worden.

In Las Vegas worden nog steeds casino's gebouwd. Gemiddeld hebben die 3.800 kamers. Er kunnen 4 personen op slapen.

Om 16:30 uur zijn we bij het Four Queens Hotel and Casino. Er komen weer 252 miles bij. De totaalstand is daarmee gekomen op 2.675 miles.

Tijd voor een biertje in Hugo's Cellar: een Guinness en een -Canadese- Unibroue Maudite. Het worden er een paar meer. De barkeeper heeft snel door dat nootjes en toastjes er bij ons goed ingaan. We zien daarom maar af van een maaltijd.

Om 19:15 uur vertrekken we voor een avondtour in eigen bus door Las Vegas.
Het hart van Las Vegas ligt langs de Las Vegas Boulevard. Het is dan ook logisch dat we daar eerst naartoe rijden. De gevels van de casino's zijn erop gericht mensen naar binnen te lokken. Buiten worden er spectaculaire shows opgevoerd. Er zijn erg veel trouwkapellen. Om er een paar te noemen: Little White Chapel, Chapel of Bells en Candlelight Wedding Chapel. In Las Vegas wordt veel getrouwd. Jaarlijks worden er meer dan 80.000 huwelijken voltrokken. Je kunt je huwelijk laten voltrekken in Elvisstijl, vanuit je auto (drive-in), op een piratenschip, in een helikopter, in een Star Trekomgeving, onder water, in de Grand Canyon, op de Eiffeltoren en noem maar op. Elk megahotel heeft binnen trouwens een of meerdere trouwkapellen.

We komen langs nogal wat hotels en casino's: Circus Circus, een familiehotel waar circusacts en traditionele spelletjes vooral kinderen moeten trekken, Excalibur, dat Engeland in de Middeleeuwen vertegenwoordigt, Paris, met een replica van de Eiffeltoren op halve schaal, Wynn, dat alles schijnt te hebben: een casino, een golfbaan, zéér ruime kamers, restaurants met bekroonde kok, nachtclubs en tientallen designerwinkels, Luxor, met een piramide en -binnen- met een reproductie van de sarcofaag van Toetanchamon, en MGM Grand Hotel, met het 15 m hoge beeld van Leo, het symbool van de MGM-studio in Hollywood. De oorspronkelijke ingang van het hotel was trouwens een leeuwenmuil. Je moest dus door die muil heen om binnen te komen. Laat nu in de Chinese symboliek de leeuwenbek het teken voor afwijzing zijn. Er kwam dus geen Chinees in het hotel. Het gevolg was dat er voor miljoenen dollars een nieuwe ingang moest worden gemaakt.
De bus brengt ons naar het 'Welcome to Fabulous Las Vegas Nevada'-bord. Het is in 1959 ontworpen door Betty Willis en is in de loop der jaren verschillende keren verplaatst in zuidelijke richting op de Las Vegas Boulevard, naarmate de Strip zich met steeds meer hotels uitbreidde. Het welcome-bord staat nu op 5100 Las Vegas Boulevard South, in het midden van de weg, tussen de rijbanen in, tegenover het vliegveld.  Een paar trouwstelletjes laten zich er met graagte fotograferen.
We gaan vervolgens naar Flamingo Road. Daar kunnen we via 4 loopbruggen aan beide kanten van de Las Vegas Boulevard komen. Bovendien hebben we op hoogte een prachtig beeld van een pretpark voor volwassenen.
We zien het New York New York Hotel & Casino. Replica's van het Vrijheidsbeeld, het General Electric Building en het Empire State Building vormen de buitenkant van dit complex.

We gaan Caesars Palace binnen. Dit in 1966 gebouwde hotel is een van de oudste en mooiste aan de Strip. Naast het casino is er ook nog een volledig shopping center. Niet alleen de winkels ervan zijn indrukwekkend, maar op de binnenplaats staan ook nog kopieën van klassieke beelden van onder andere Michelangelo, Modigliani en Donatello.

Dan gaan we naar een vulkaanuitbarsting, een show in de tuin aan de Strip van Hotel The Mirage. Als het vuur is gedoofd, gaan we door de hal van The Mirage naar de bus. Die hal is erg groot: aan de ene kant is een enorme receptie, aan de andere kant een ongeveer 10 m lang aquarium met tal van exotische vissen en met zelfs een neusvis.

Toen we eerder vanavond met de bus de Las Vegas Boulevard opreden, leek het alsof alle hotels dicht bij elkaar liggen, maar we weten nu dat dat gezichtsbedrog is. Alle hotels hebben enorme afmetingen en staan naast elkaar. Dat geeft een vertekende beeld, want van het ene hotel naar het andere lopen kost best nog wel wat tijd.

Achter ons hotel, in Fremont Street, speelt de band Frank and the Steins -is dit geen spitsvondige verbastering van Frankenstein?- het nummer Thriller van Michael Jackson. 

Dat doodt op een prettige wijze de tijd tot 23:00 uur. Dan is er namelijk een light show in de straatoverkapping. Tot voor kort was zo'n show er elke avond non-stop van 19.00 - 24.00 uur. Ter besparing van kosten -er is tenslotte sprake van een economische crisis- is er nu nog maar op elk vol uur een 10 minuten durende show. We zien een optreden van Kiss tijdens hun Worldtour 1979. De light show is een door een computer en chips gestuurde projectie. Alle 12 miljoen ledlampjes kunnen verschillende kleuren licht geven.

We nemen nog een biertje bij Magnolia's Restaurant in het casino van het hotel. Dit keer is het black star beer, en wel the black lager.

naar volgende dag